Ostatni dzień naszej włoskiej wycieczki. Nasz guesthouse – Cantila del Casale znajdował się w miejscowość Tramonti, położonej na zboczach gór. Byliśmy jedynymi gośćmi w tym czasie, choć w sezonie podobno wszystkie pokoje są  zarezerwowane z wyprzedzeniem. Dobrze, że nie było więcej turytów, bo ściany domu były bardzo cienkie i odgłosy innych domowników bardzo się niosły. W pierwszą noc ktoś strasznie chrapał za ścianą.

Tramonti jest dobrą lokalizacją dla osób chcących odwiedzić Wybrzeże Amalfitańskie. W miejscowościach nadmorskich kwatery są znacznie droższe, do tego dochodzi problem z parkowaniem – brak jest darmowych miejsc, a parkingi są drogie (nawet do 3-5 EUR/h). Mimo, że byliśmy przed sezonem, to w głównych miejscowościach jak Amalfi mieliśmy problem ze znalezieniem wolnego miejsca. Przy ładnej pogodzie, a zwłaszcza w wakacje są tu podobne straszne tłumy, a jedyna droga łącząca miejscowości na wybrzeżu jest zakorkowana. Dlatego miejscowi polecają wybranie wycieczki łodzią i podziwianie wybrzeża z morza. Podczas naszego pobytu do tej opcji zniechęciła nas nienajlepsza pogoda i duże fale, które na pewno wywołałyby u mnie i u Janka chorobę morską.

Po śniadaniu, za pomocą google translatora pożegnaliśmy się z Anną Marią, wrzuciliśmy plecaki do bagażnika auta i ruszyliśmy w kierunku morza. Mieliśmy kilka godzin do odlotu, więc chciałam jeszcze przejechać wzdłuż wybrzeża i pospacerować po kilku miasteczkach. Pogoda od rana kiepska, było pochmurno i chłodno. Pierwsza na liście była Erchie, potem Cetara. Niestety ze względu na ulewny deszcz nie wyszliśmy nawet z samochodu, a i widoki zza szyb były ograniczone.

Dojechaliśmy do Vietri Sul Mare. Tu zaczyna się lub kończy, w zależności od której strony jedziemy, region wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego UNESCO. Zdecydowanie lepiej pod względem możliwości podziwiania widoków jest jechać z Vietri Sul Mare (Salerno) w kierunku Positano (Sorrento). W Vietri po objechaniu miasteczka dwukrotnie w końcu udało nam się upolować wolne miejsce na parkingu. Włosi jeżdżą bardzo chaotycznie. W Neapolu czułam się jak w Nairobi. Nie wiem jakie zasady tu panują, nawet na rondzie wydawało mi się, że każdy jechał jak chciał. Jacek stwierdził, że kobieta przed wjechaniem na rondo, spojrzała mu głęboko w oczy i po prostu wjechała, mimo, że powinna nam ustąpić przejazdu.

W Vietri, w strugach deszczu pobiegliśmy do pobliskiej kawiarni. Zamówiliśmy słodkie co nieco i gorącą herbatę na rozgrzanie się. Po jakimś czasie przestało padać i poszliśmy się przejść wąskimi uliczkami miasta. Ten rejon Włoch słynie z upraw cytryn, mnóstwo tu też sklepów i galerii z ceramiką, gdzie cytryny stanowią główny motyw ozdobny. Płytki ceramiczne zdobią też mury budynków, a obrazki na nich opowiadają różne historie. Poszwędaliśmy się trochę i ruszyliśmy w kierunku Neapolu. Dobrze, że mieliśmy trochę zapasu czasu, bo nawigacja wyprowadziła nas w jakieś dziwne miejsca. W końcu dotarliśmy na lotnisko. Oddaliśmy auto w wypożyczalni i nieźle się zdziwiliśmy, gdy się okazało, że przedni zderzak po stronie kierowcy jest zarysowany. My na pewno nigdzie nie stuknęliśmy, więc musiał ktoś nas otrzeć gdzieś na parkingu. Dobrze, że mieliśmy wykupione dodatkowe ubezpieczenie, które znosiło nasz udział własny w ewentualnej szkodzie do zera.

Samolot wystartował z półgodzinnym opóźnieniem. Na pasie startowym mogliśmy jeszcze rzucić okiem na masyw Wezuwiusza. To taki miniaturowy Kilimandżaro. Po niecałych dwóch godzinach byliśmy we Wrocławiu. Ledwo wyszliśmy z lotniska lunął deszcz i zaczęła się burza. Dobrze, że byliśmy już na ziemi.

Artykuł Skarby Wybrzeża Amalfitańskiego – cytryny i ceramiki pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Nasi gospodarze, Erasmus i Anna Maria są bardzo sympatyczni i chcą umilić nasz pobyt. Jedyną barierą jest język, oni nie znają angielskiego, a my włoskiego. Anna Maria wpadła na pomysł komunikowania się przez translator googla. I faktycznie okazuje się, że dziś nie trzeba znać języków, wystarczy mieć internet…

Po śniadaniu pojechaliśmy w kierunku wybrzeża. Oczywiście i dziś nie obyło się bez błądzenia po górskich dróżkach. Na głównej trasie był ustawiony zakaz wjazdu, więc grzecznie szukaliśmy objazdów. W pewnym momencie nawigacja zaprowadziła nas na niemal pionową, szutrową drogę. Wtedy pałeczkę przejął czynnik ludzki, Janek, który wyprowadził nas na prostą. Wieczorem wracając zauważyliśmy, że miejscowi nie respektują tego zakazu. Prawdopodobnie zamieszczona niżej znaku adnotacja, której nie doczytaliśmy, upoważnia jednak do przejazdu.

Pogoda się dziś popsuła, było pochmurno i kropiło. Serpentynami, wśród wzgórz porośniętych drzewami cytrynowymi zjechaliśmy w końcu z gór do pierwszej miejscowości – Maiori. Dalej droga prowadziła wzdłuż brzegu morza. Na zboczach gór, w skałach wciśnięte były domy i hotele. Poniżej małe zatoczki i plaże, które tworzył ciemnoszary piasek. Kolejna miejscowość to Minori. Potem skręciliśmy ponownie w góry, by zwiedzić miasteczko Ravello. Położone jest na wysokości 350 m n.p.m. Roztaczają się z niego piękne widoki na morze i góry. Na centralnym placu stoi  katedra z XI wieku. Jest tu mnóstwo wąskich uliczek, a w nich sklepiki z pamiątkami, galerie, restauracje i kawiarnie. Usiedliśmy w jednej z nich na kawę, lody i ciacho.

Później przejechaliśmy ponownie na wybrzeże, do miasteczka Amalfi. We wszystkich miastach na wybrzeżu jest spory problem z zaparkowaniem auta. Ilość miejsc parkingowych jest ograniczona. Nam udało się zostawić auto z boku przystani. Pokierował nas tam starszy Włoch, wskazując miejsce. Trochę się obawiałam na ile można mu ufać i zostawić tam samochód. Zwłaszcza, że nie dał nam żadnego kwitka, a chwilę wcześniej widzieliśmy lawetę odholowującą inny wóz… Przeszliśmy się wzdłuż wybrzeża, a ponieważ mocno wiało i było naprawdę zimno zagłębiliśmy się bardziej w wąskie uliczki. W ten sposób trafiliśmy na mały plac z ładnym budynkiem starej katedry, mnóstwem knajp i sklepików. Weszliśmy do jednej z restauracji, tradycyjnie już na pizzę. Z pełnymi brzuchami wróciliśmy do auta. Stało na swoim miejscu. Zapłaciliśmy panu parkingowemu i powoli ruszyliśmy w kierunku domu.

Zatrzymaliśmy się jeszcze po drodze na lody. Usiedliśmy na chwilę na plaży na leżakach, czekając aż wyjdzie słońce. I wyszło. Całe otoczenie, woda, wzgórza od razu nabrały innych barw. Musi tu być pięknie w słoneczny dzień. Kupiliśmy ręcznie wytwarzane lody cytrynowe u Polki, która mieszka tu od ponad 20 lat. Chwilę z nią porozmawialiśmy o atrakcjach regionu. Polecała nam górskie trekingi i odwiedzenie leżącego na wybrzeżu miasteczka Positano. Też o nim czytałam przed wyjazdem, że tak jak Amalfi jest perełką tej części Włoch, tyle że z drogimi butikami, restauracjami, nastawione na bogatych turystów. Do tych wszystkich miejscowości na wybrzeżu, zwłaszcza w sezonie letnim najlepiej jest podobno dopłynąć łódką. Nawet teraz sporo ich kursowało. Z pokładu łodzi można podziwiać wkomponowane w zbocza gór miejscowości i odpada problem z parkowaniem auta.

Droga do domu zajęła nam dużo mniej czasu niż poranna, w drugą stronę. Na miejscu poszłam jeszcze z Jankiem obejrzeć ranczo i konie naszych gospodarzy. Po powrocie Anna Maria czekała już na nas z kolacją. Poczęstowała nas własnymi wyrobami, wędlinami, serem ricotta,  winem, suszonymi pomidorami, pomarańczami z sadu. Pożałowaliśmy, że wcześniej zjedliśmy pizzę, bo nie mieliśmy już siły na spaghetti, które chciała nam podać.

Artykuł Wybrzeże Amalfitańskie pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Na śniadanie zjedliśmy po croassancie w małej kawiarni naprzeciwko naszego guesthousu. Do tego sok i kawa.

Później spakowaliśmy plecaki do auta i ruszyliśmy w drogę w kierunku Wezuwiusza. Ulice są tu fatalne, dziurawe, wąskie, a dojazd do atrakcji średnio oznakowany, do tego albo moja komórka traci zasięg i GPS nie działa, albo nawigacja w aucie kieruje nas jakoś naokoło. Zgubiliśmy się i dojechaliśmy na wulkan od innej strony. Zawróciliśmy i po kolejnych 30 minutach byliśmy na właściwym parkingu. Stamtąd za dwa euro od osoby podjechaliśmy busem jeszcze kilkaset metrów do bramy do parku narodowego Wezuwiusza. Z tego miejsca czekał nas krótki spacer (800 metrów z przewyższeniem około 250m) serpentyną na szczyt krateru. Po kwadransie mogliśmy już zajrzeć na jego dno.

Krater ma średnicę 500 m i jest głęboki na 230 m. Sam Wezuwiusz ma wysokość niemal 1300 m n.p.m. Krater można obejść w połowie i z różnych perspektyw zajrzeć do niego. Niestety naszły chmury, które ograniczyły widok na zatokę neapolitańską. Z wewnętrznych ścian krateru wydobywały się siarkowe wywiewy. Wulkan jest cały czas aktywny i bacznie badany na okoliczność kolejnego wybuchu. Ostatni miał miejsce w czasie II wojny światowej, w 1944 r. Na szczęście nie był tak potężny jak ten z 79 roku naszej ery, który na wiele stuleci przykrył popiołem Pompeje i Herkulanum.

Po ponad dwóch godzinach spędzonych na szczycie, wróciliśmy na dół do auta. W międzyczasie na szlaku przybyło znacznie więcej turystów. Dobrze, że wybraliśmy się tu wcześniej, mieliśmy większy komfort podziwiania widoków i możliwości robienia zdjęć bez tłumów w tle.

Z Wezuwiusza pojechaliśmy do pobliskich Pompei. Zanim udaliśmy się na zwiedzanie weszliśmy do restauracji na obiad. My z Jackiem tradycyjnie wzięliśmy pizzę, Janek spróbował dziś lasagne. Wybór nas nie rozczarował.

Najedzeni ruszyliśmy na zwiedzanie. Odkopane starożytne miasto zrobiło na mnie olbrzymie wrażenie. Przez kilka godzin chodziliśmy wybrukowanymi uliczkami, zaglądając do wnętrza dawnych domów. Teren Pompei jest olbrzymi i można tu spędzić cały dzień, zwłaszcza jeśli ktoś tak jak ja lubi takie starożytne klimaty. Podzielony jest na kilka sektorów – z domami ówczesnej elity, z niegdyś pięknymi mozaikami i malowidłami ściennymi ( dziś można podziwiać ich resztki lub reprodukcje), z obiektami użyteczności publicznej jak łaźnie, baseny czy siłownia, są też dwa teatry mały i wielki, świątynie, rynek główny (forum) i domy rozpusty. Jest też duży dobrze zachowany amfiteatr. Całe miasto otoczone jest murem.

Na kamiennych ulicach widać ślady odciśniętych kół od jeżdżących kiedyś po nich wozach. Są też wielkie głazy, ułożone w poprzek, podobno to pierwowzór naszych dzisiejszych przejść dla pieszych. Z wielu miejsc można podziwiać górujący nad miastem wulkan. Pompeje są pięknie położone. Z jednej strony potężny i majestatyczny Wezuwiusz, z drugiej strony pasmo górskie oddzielające Pompeje od wybrzeża amalfijskiego. Absolutnie zakochałam się w tym miejscu. Mogłabym tu spędzić cały dzień włócząc się po tych uliczkach i zaglądając w każdy kąt. W zasadzie chłopacy byli cierpliwi i obeszliśmy większość miasta.

Spacer skończyliśmy chwilę przed 19. Zjedliśmy jeszcze po lodzie, ja wypiłam świeży sok z pomarańczy. Wrażenie zrobiły na nas olbrzymie cytryny wiszące na straganach. Ten rejon Włoch słynie z cytryn, niektóre są wielkości melona. Wyrabia się z nich bardzo popularny tu likier limonczello.

Zaczynało robić się późno, byliśmy już mocno zmęczeni całym dniem chodzenia, a do miejsca gdzie mieliśmy dziś spać jeszcze godzinę jazdy. Na dwie ostatnie noce wybrałam położony w górach guesthouse. Droga do niego była bardzo kręta i tradycyjnie wąska, widoki super. Właściciela mają swoje gospodarstwo, uprawiają warzywa i owoce, hodują zwierzęta. Mają też swoje ranczo i trzydzieści koni. Powitali nas domowym pysznym ciastem. Wyciągnęli też dwa likiery własnej roboty. Jacek nie chciał się skusić, Janek nie może jeszcze pić, więc padło na mnie, by nie robić przykrości gospodarzom. Wypiłam więc po kieliszku limonczello i drugiego likieru ziołowego, na szczęście trochę słabszego. W międzyczasie przyszli też jacyś znajomi gospodarzy. Wzięli instrumenty i zaczęli grać, Janek im asystował. Szkoda, że nie mówią po angielsku, a ja z włoskiego, którego uczyłam się w liceum nic już niemal nie pamiętam. Naszym tłumaczem jest ich dorosły syn, Antonio. Dajemy jakoś radę. Jutro w planach wycieczka nad morze.

Artykuł Wezuwiusz i Pompeje pochodzi z serwisu parawruch.pl.