W nocy mocno wiało. Rano z balkonu widać było jak fale mocno rozbijają się o brzeg i zalewają małą zatoczkę wyznaczoną do kąpieli. Pogoda średnia, ale została nam jeszcze do zwiedzenia Valetta. To nasz drugi wyjazd na Maltę i w końcu chcieliśmy, choćby w wersji ekspresowej, ale jednak ją zobaczyć.
Mimo pobytu przed sezonem, w centrum parkingi pełne. Udało nam się zaparkować w wąskiej uliczce, blisko starych murów i ścisłego centrum. Zaczęłam rozglądać się za jakimś parkometrem. Akurat przejeżdżała policja więc zamachałam do policjanta i spytałam jakie tu są zasady parkowania. Wskazał, że na szybie wewnątrz auta mamy naklejoną małą kopertę, a w niej tarczę zegara. Należy na niej ustawić godzinę zaparkowania i od tej pory wg znaku informacyjnego, w tej strefie miasta możemy stać za darmo do 150 min. Sama bym na to nie wpadła 😉 Oczywiście przekroczyliśmy ten czas i to znacznie, ale obyło się bez mandatu.
Przeszliśmy przez centrum zabytkowej Valetty i wzdłuż jej murów obronnych. Wiatr urywał nam głowy, ale było ciepło. Dookoła polscy turyści. Pokręciliśmy się po uliczkach, coś zjedliśmy, a w innej knajpie wypiliśmy kawę. Na jednym z tarasów widokowych na zatokę mieliśmy niezły ubaw, z powodu wiatru, który nieźle nami targał.
Przyglądaliśmy się olbrzymim falom, które z impetem uderzały w masywne ściany fortu.
Potem pojechaliśmy na drugi brzeg zatoki, do starej stolicy Malty – Birgu. Tu było równie zabytkowo, ale zdecydowanie puściej, bez gwaru turystów. W zatoce była marina, a w niej zacumowane łódki mniejsze i większe, a także kilka olbrzymich jachtów o nazwach „Too Cool”, „Fast &Furious”, „Pantera”… skąd właściciele biorą te nazwy?
Do hotelu wróciliśmy jak zawsze o zachodzie słońca. Choć dziś za bardzo słońca nie widzieliśmy. Pani w recepcji powiedziała nam, że ten wiatr to huragan Harry, który właśnie nadciągnął nad Maltę i Sycylię. Jego podmuchy miały się nasilać w nocy i kolejnego dnia. Podobno wydano komunikaty, by pozostać w domach, zabezpieczyć luźne przedmioty na zewnątrz i że dzieci mogą nie iść do szkoły kolejnego dnia. Wiadomości niepokojące dla nas, bo następnego dnia mieliśmy lot powrotny do Polski. No cóż, najwyżej przedłużymy sobie urlop. Jak mus to mus…

Artykuł Malta w styczniu – dzień 3, Valetta pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Noclegi mieliśmy zabookowane w Valetcie, ale w ostatniej chwili zmieniłam hotel na inny, na odludziu, pośrodku niczego. Zdecydowanie lubię budzić się i widzieć otwartą przestrzeń przed sobą.
Zaraz po wyjściu z naszego hoteliku zaczynał się szlak wzdłuż klifów. Patrząc wcześniej na googla myślałam, że da się nim pobiegać, ale okazał się dość kamienisty. Na brak ruchu i tak nie narzekamy więc obędziemy się bez biegania. Szliśmy wzdłuż klifowego wybrzeża, po drugiej stronie mieliśmy zbocza z wydrążonymi jaskiniami. Mijaliśmy kilka osób z psami, lokalsów, nie turystów. Przy brzegu morza ktoś łowił ryby. Nagle usłyszeliśmy jakieś huki. W pierwszej chwili pomyślałam, że to głaz oderwał się od skał. Potem, że to może huki wystrzałów armatnich z Valetty. Okazało się jednak, że ktoś polował, prawdopodobnie nielegalnie, na króliki lub ptaki. Towarzyszył mu pies. Zawróciliśmy, by nie dostać niechcący rykoszetem…
Podeszliśmy jeszcze pod jedną z jaskiń. Widoki cudne, mogłabym sobie takie zdjęcie oprawić w ramkę, albo zrobić z niego fototapetę.
Podjechaliśmy kawałek autem w głąb wyspy. Ruszyliśmy na szlak w górnej części gór, które wcześniej oglądaliśmy z dołu. Słabo to wszystko jest tu oznaczone. W trawie leżała tabliczka informująca o szlaku i ptakach, które można tu wypatrywać. Ale na dobrą sprawę trudno było wywnioskować czy leżała tam celowo czy ktoś ją tam wyrzucił. Doszliśmy od góry do namiotów, pod którymi są zabezpieczone megalityczne świątynie, które wczoraj zwiedziliśmy.
Potem pojechaliśmy do Blue Groto, skąd odpływają łodzie do jaskiń. Łodzie dziś nie kursowały, ale i tak nie rejs był naszym celem. Chcieliśmy znaleźć z okolicznych skałach ślad wiercenia w kształcie pięciolistnej koniczynki. I znaleźliśmy 🙂
Wypiliśmy kawę z widokiem na morze i ruszyliśmy w kierunku piaszczystych plaż na zachodzie wyspy. Są tam trzy ładne zatoczki, w jednej z nich byliśmy kilka lat temu. Posiedzieliśmy chwilę na plaży, wszędzie polscy turyści. Ewidentnie o tej porze roku Malta jest przez nas opanowana. Niektórzy nawet się kąpali. Dla mnie woda zdecydowanie za zimna. Poszliśmy do jednej z twierdzy, które są pobudowane wzdłuż całej wyspy. Dawniej stanowiły punkty obserwacyjne i ostrzegawcze przed zbliżającymi się statkami wrogów. Dziś wewnątrz mocno zaniedbane, bardziej przypominały melinę niż atrakcję turystyczną (przynajmniej ta, do której zajrzałam…).
Wracając do naszej bazy jechaliśmy przez środek wyspy. Z dala widać było wzgórze, a na nim jakby pozostałości olbrzymiej twierdzy. Oczywiście musieliśmy sprawdzić co to za budowla, zwłaszcza że podejrzewaliśmy, że będzie stamtąd super widok. Teren był ogrodzony, zamknięty i mocno zapuszczony. Była tabliczka „Victoria Lines trail”. Druga z nazwą fortu i kilkoma informacjami o tych formacjach.
Na północno-zachodniej Malcie Brytyjczycy zbudowali pod koniec XIX w. trzy forty: Bingemma, Madliena i Mosta, jako część systemu obronnego – Victoria Lines. Były użytkowane krótko – od lat 80. XIX w. do początku XX w., po czym szybko uznano je za przestarzałe i bezużyteczne. Forty zbudowano z myślą o lądowym ataku, którego ostatecznie nigdy nie było. Tymczasem rozwój artylerii dalekiego zasięgu i marynarki wojennej sprawił, że obrona Malty przeniosła się na wybrzeża i porty, a nie na wnętrze wyspy.
To mogłaby być ciekawa atrakcja turystyczna, z super widokami. No ale stoi opuszczona. Nawet rodowity Maltańczyk, właściciel naszego hotelu pierwszy raz usłyszał od nas o tym miejscu 😆
Po zachodzie słońca z przyjemnością wróciliśmy do naszej cichej zatoczki. Choć w sezonie z pewnością nie jest tu tak spokojnie…

Artykuł Malta w styczniu – dzień 2 pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Krótki, szybki trip, by na chwilę uciec od zimna i oblodzonych chodników. Postanowiliśmy ponownie odwiedzić Maltę. Ostatnio byliśmy tu jakieś 7 lat temu, ale więcej czasu spędziliśmy wtedy na szlakach Gozo. Tym razem mieliśmy konkretny plan tej wycieczki. Zobaczyć tajemnicze koleiny w skalnym podłożu, zajrzeć do megalitycznych świątyń i poszukać śladu wiercenia w kształcie pięciolistnej koniczynki.
Po przylocie do Valetty odebraliśmy auto i ruszyliśmy w kierunku wybrzeża. Wyspa jest na tyle mała, że mając auto można jednego dnia wiele zobaczyć. Najpierw kawka w promieniach słońca, których bardzo mi brakowało. Potem przyjemny spacer wzdłuż klifów.
Na początku chcieliśmy odszukać ślady kolein. Prowadziła nas nawigacja, oznaczeń przy drodze w zasadzie brak. Zobaczyliśmy raptem jedną, wyblakłą tabliczkę, ale nawet ona nie wskazywała precyzyjnie miejsca. Zatrzymaliśmy auto, by zawrócić, sądząc, że źle pojechaliśmy. Ale gdy wyszłam z auta, rozpoznałam teren z filmów na yt. No i faktycznie były ślady kół wyżłobione w skalistym podłożu. Równoległe i głębokie miejscami na 60 cm, z rozstawem ok 140 cm. Miejscami się przecinały lub krzyżowały niczym tramwajowe zwrotnice. Niesamowite i tajemnicze. Można je znaleźć zarówno na Malcie jak i na Gozo. Podobno niektóre schodzą do morza… Zagadka bez wyjaśnienia.
Potem zajechaliśmy do pobliskich słynnych starożytnych świątyń Hagar Qim i Mnajdra. Olbrzymie megality tworzyły okrągłe pomieszczenia. Na początku w małym muzeum był wyświetlany filmik 3D, który mówił, że budowle mają ok 5600 lat. Zostały zaprojektowane precyzyjnie w oparciu o wiedzę astronomiczną. W czasie przesileń wiosennego, letniego, jesiennego i zimowego promienie słońca oświetlały konkretną salę, głaz, ołtarz.
Z tego wynika, że starożytna cywilizacja zamieszkująca Maltę doskonale znała niebo i ruch słońca. Przypomina nam to Inków i Peru I tamte zagadki.
Świątynie podobno uległy zniszczeniu pod wpływem kataklizmów, burz, deszczu, trzęsień ziemi. Na filmie pokazano też, że niby te wielkie bloki skał, z których zbudowano świątynie były ciągnięte przez ludzi na linach po kulistych kamieniach, które ułatwiały ich transport. Dość nieprecyzyjne wyjaśnienia. Bo gdzie były te kamieniołomy, jaki dystans głazy musiały pokonać i jak je potem ustawiano jeden na drugim?
Na wejściu dostaliśmy audio-guide po polsku. Przy każdej atrakcji mogliśmy posłuchać kilka zdań o funkcji danego pomieszczenia. Automatyczny przewodnik zawsze kończył pytaniem: A co ty o tym myślisz? 😉 Tak więc pozostajemy nadal z większą ilością pytań niż odpowiedzi…
Powłóczyliśmy się trochę po okolicy. Niedaleko były stare kamieniołomy. Szukaliśmy w nich śladów po wydobyciu głazów. Wcześniej w domu oglądaliśmy na YT filmiki Franca Zalewskiego, który ciekawie pokazuje archeologiczne zagadki Malty. Tę podróż odbywamy trochę jego śladami.

Artykuł Malta w styczniu pochodzi z serwisu parawruch.pl.