Czytałam różne opinie o Gibraltarze, że warto tu przyjechać, a z drugiej strony, że to niezbyt ciekawa atrakcja. Zawsze lubię sama sprawdzić i mieć swoje zdanie. A będąc tak blisko od Gibraltaru szkoda było odpuścić wypad tam. I uważam, że warto było.
Z okien naszego apartamentu przy dobrej pogodzie widać tą słynną skałę, a nawet wybrzeże Maroka. Dziś mimo słońca skała nie była widoczna, ale za to wiatr trochę lżej telepał palmami za oknem.

Z Estepony do granicy z Gibraltarem jedzie się ok 45 minut. Stanowi on brytyjskie terytorium zamorskie. Zajmuje powierzchnię 6,5 km2, a zamieszkuje go ponad 34.000 ludzi.

Zaparkowaliśmy auto na parkingu po stronie hiszpańskiej i granicę przeszliśmy pieszo. Strażnik rzucił tylko okiem na nasze dowody, po stronie gibraltarskiej też była to jedynie formalność.

Do podnóża skały prowadzi wąski przesmyk, na szerokość którego wytyczony jest pas startowy. Lądują tu głównie samoloty z Wielkiej Brytanii. Gdy któryś zbliża się do lądowania lub startu przejście zamykane jest szlabanami, a moment ten poprzedzają sygnały dźwiękowe.

Po przejściu przez pas startowy ruszyliśmy w kierunku głównej zabytkowej ulicy – Main Street. Pełno jest na niej sklepów, butików, knajp. Znajdują się też charakterystyczne czerwone budki telefoniczne czy skrzynki na listy, znane z londyńskich ulic. Na końcu tej uliczki znajduje się stacja dolna kolejki linowej, którą można wjechać na szczyt wzgórza. Kupiliśmy bilety łącznie z biletami do Nature Reserve, aby móc zwiedzić atrakcje rozsiane na górze. Kolejką wjechaliśmy na wysokość 420 m n.p.m. zajęło to dosłownie kilka minut. Podczas jazdy w wagoniku nagrany głos udzielał informacji co można zobaczyć na górze oraz ostrzegał przed małpami, które potrafią wskoczyć na plecy i rozpiąć plecak szukając jedzenia. Był też komunikat o bezwzględnym zakazie dokarmiania makaków, grozi za to kara 500 funtów.

Z małpami mieliśmy do czynienia już po kilku minutach od wyjścia z kolejki. Faktycznie wskakiwały ludziom na ramiona, na dachy samochodów, w których także można zwiedzić wzgórze. Były niewątpliwą atrakcją. Pracownik parku zalecił trzymanie plecaków z przodu, by mieć większą kontrolę i nie dać się „okraść” małpom. Mi jedna wskoczyła z zaskoczenia na udo. Owinęła się wokół mnie nogami i zaczęła grzebać w kieszeniach bocznych plecaka. Wyrzuciła z nich moją czapkę i mapę. Kręciłam się z nią przez chwilę w kółko nie za bardzo wiedząc jak się jej z siebie pozbyć. Była całkiem spora i ciężka. W końcu sama zeskoczyła widząc, że w kieszeniach nie mam nic do jedzenia.

W sumie na skale spędziliśmy kilka godzin chodząc wyznaczonymi szlakami. Weszliśmy na przeszkloną platformę widokową – Sky Walk. Widoki były fantastyczne! Później zwiedziliśmy jaskinię St Michael’s Cave, która była rozświetlana kolorami w rytm muzyki dobiegającej z głośników. W odróżnieniu od naszych polskich jaskiń, w tej umieszczone były rzędy krzeseł, na których siedząc można było podziwiać spektakl świetlny na ścianach jaskini i jej skalnych formacjach.

Przeszliśmy tunelami wykutymi w skale z początku XVIII wieku. W kilku miejscach tunel przebijał się na zewnątrz, były tam ustawione armaty, którymi wojska broniły się w trakcie wojen o Gibraltar. Przekroczyliśmy także chwiejący się wiszący Windsor Bridge. Na koniec wspięliśmy się schodami wewnątrz wieży zamku mauretańskiego – Moorish Castle, pochodzącego z 711 roku. Nie udało się zwiedzić tuneli pochodzących z okresu II wojny światowej oraz jednych z umocnień, obiekty te były w trakcie renowacji.

Mimo, że nasz bilet obejmował także zjazd wagonikiem kolejki na dół, postanowiliśmy zejść pieszo. Droga prowadziła po stromych schodach, wśród domów. Doszliśmy do Main Street i poszukaliśmy knajpy na obiad. Trafiliśmy na dobrą włoską kuchnię, mimo pierwotnych planów, by zjeść angielskie „fish&chips”.
Po obiedzie szybkim krokiem ruszyliśmy na lotnisko. Janek w telefonie wypatrzył nadlatujący samolot, chcieliśmy zobaczyć jego lądowanie. Udało się 🙂
Do domu zjechaliśmy jak zawsze o zachodzie słońca nieźle zmęczeni.
Jutro ostatni dzień, póki co planujemy go spędzić na luzie, a jak wyjdzie..? 😉

p.s.
Obszar Gibraltaru był pod panowaniem wielu władców. Początkowo rządzili tu Arabowie, potem Hiszpanie. Wielkiej Brytanii został przekazany „na wieczność” na mocy traktatu pokojowego w 1713 r. Mieszkańcy Gibraltaru dwukrotnie odrzucili w referendach z 1967 i 2002 roku możliwość przejścia terytorium pod hiszpańską jurysdykcję. Spór o ten strategicznie położony skrawek ziemi zaostrzył się po wyjściu W. Brytanii z UE. Obecnie znajduje się on w bezgranicznej strefie Shengen.
Z ciekawostek – Gibraltar nie ma naturalnych zasobów słodkiej wody. Ze względów politycznych nie jest podłączony do hiszpańskiej sieci wodociągowej. Obecnie 90% słodkiej wody pochodzi z odsalania wód morskich. W przeszłości pozyskiwano ją z opadów deszczu i gromadzono w potężnych wykutych w Skale Gibraltarskiej zbiornikach. Część słodkiej wody importowano również z Wielkiej Brytanii, Holandii i Maroka.

Artykuł Gibraltar pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Dziś jest nasz ostatni dzień w Walii. Tak jak i poprzednie tak i ten planowałam spędzić aktywnie. Miałam w głowie kilka opcji zwiedzania, miasteczko Swansea, spacery po półwyspie Gower lub też kolejny walijski skansen. Ale… Wszędzie tam musielibyśmy dojechać pociągiem/ autobusem około 1,5 – 2h w jedną stronę. Prawdę mówiąc, gdy się rano obudziłam, a budzę się tu notorycznie między 5-6 rano, jakoś mnie siły opuściły. Janek rano stwierdził, że nie chce nigdzie daleko jeździć, że woli pokręcić się po okolicy. W prognozach pogody straszyli ochłodzeniem i opadami śniegu. Mimo to od rana świeciło piękne słońce. Ustaliłam więc z młodym, że rano pójdę pobiegać, by się wyżyć, a potem zaliczymy spacer.

Zrobiłam sobie zabawę biegową, 40x (30″/30″). Było całkiem konkretnie. Biegałam po asfaltowych alejkach w niedużym parku, który mamy obok domu. Tęsknię już za bieganiem po lesie, bieganie w mieście, w hałasie aut to nie moja bajka. Razem z rozgrzewką wyszła mi godzina biegu. Wróciłam do domu zadowolona. Teraz wizja spokojnego spaceru była zadowalająca.

Ubraliśmy się z Jankiem ciepło i ruszyliśmy dobrze już sobie znaną drogą w kierunku zamku Caerphilly. Janek stwierdził, że już się orientuje w terenie i by się nie zgubił. Spacer na wzgórze trochę nas zmęczył. Nie wiem jak kilka dni temu mogłam tu robić podbiegi. W słońcu było naprawdę ciepło. Janek dzielnie maszerował, bo obiecałam mu, że zajrzymy do knajpy, która znajduje się na szczycie. Maciej wspomniał kiedyś, że jest to bar z hamburgerami, do którego przyjeżdżają ludzie z okolic. Tablica informowała, że istnieje od 1957 roku. Weszliśmy na hamburgera i frytki. Niestety nie ma stolików wewnątrz, jedynie drewniane ławy wokół baru. Zjedliśmy szybko i namówiłam młodego byśmy jeszcze trochę pochodzili po pagórkach. Wracając do miasteczka zaczął padać śnieg, który jednak od razu się topił.

Maciej ugotował nam dziś gar tradycyjnej walijskiej potrawy – Tatws Pum Munud. W tłumaczeniu nazwa dania oznacza „ziemniaki w pięć minut”, Trochę to mylące, bo Maciej spędził w kuchni prawie godzinę. W samym przepisie jest podane, by ziemniaki dusić przez 25 minut. Na deser serniczek. Aga z Maciejem bardzo o nas dbali przez cały pobyt.

Jutro rano jedziemy do Bristolu, skąd mamy lot do Poznania. U Agi w domu jest spory zwierzyniec, dwa koty i pies Gapa (bardzo trafne imię!), ale i Jankowi i mi brakuje już mocno naszego Sudana… i yacoola.

 

Artykuł Góra i zamek w Caerphilly pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Wczorajszy dzień dał nam trochę w kość. Do tego muzeum w Swansea, do którego chciałam jechać z Jankiem było dziś i tak zamknięte, jak z resztą chyba wszystkie, z racji poniedziałku. Janek stwierdził, że ma zakwasy po wyprawie w góry i prosił, by dzisiaj było mniej aktywnie. Postanowiliśmy więc podjechać pociągiem do Cardiff i tam iść pobyczyć się na basenie. Zjeżdżalni co prawda żadne z nas nie lubi, ale chcieliśmy trochę popływać i wymoczyć się w ciepłym jaccuzi.

Pociągi z Caerphilly do stolicy Walii odchodzą często, co 20-30 minut. Zjedliśmy śniadanie i spacerem poszliśmy na stację. Po drodze zrobiłam kilka fotek zamku za dnia, nie wiem czy znajdziemy czas, by go w końcu obejrzeć z bliska. Zrobiło się późno więc zaczęłam poganiać Janka. Droga na stację prowadzi pod górę i oboje mocno poczuliśmy nogi, pamiątka po zdobyciu Pen y Fana.  Albo szybkim z niego schodzeniu, bo najbardziej bolały nas dziś pośladki.

Na stacji była otwarta kasa, a przy niej jedną kobieta, która kupowała chyba 10 różnych biletów. Kasjer strasznie długo ją obsługiwał. W międzyczasie inni klienci zaczęli się ustawiać przy okienku, a ja uświadomiłam sobie, że stoję nie po tej stronie kasy ( odruchowo stanęłam po prawej stronie od okienka, gdy powinnam jak inni po lewej).
Ostatecznie nie zdążyliśmy kupić biletów, bo przyjechał pociąg. Sprzedał nam je konduktor. Cena była ta sama co w kasie. Od razu kupiliśmy od niego bilet na powrót bez podawania godziny (10.8£ za nas oboje).
Pociąg wyglądał jak samoczynnie jadący wagon, nie miał typowej dla naszych pociągów lokomotywy. Zaczynał i kończył się tak samo z obu stron, płasko. Być może nasze pociągi też już tak wyglądają tylko ja dawno nimi nie jechałam. W środku wyglądał natomiast jak tramwaj. Do tego było w nim strasznie gorąco. Tak samo jak w autobusie, którym jechaliśmy z lotniska do centrum Londynu.

Po około 20 minutach jazdy byliśmy na miejscu. Omal nie przeoczyliśmy stacji, bo o ile stacje w Cardiff były zapowiadane, o tyle nasza, nie centralna – nie. Wysiedliśmy, jak to Janek słusznie zauważył na totalnym zadupiu. Dobrze, że mam w komórce google maps, bo nawet nie byłoby kogo zapytać o drogę. Nawigacja pokierowała nas jakimiś peryferiami. Na tyłach brzydkich domków szeregowych mieściły się podejrzanie wyglądające warsztaty samochodowe. Pod jednym z nich ludzie rozpalili ogień w dużym metalowym zbiorniku i się przy nim grzali. Pod płotem walały się śmieci. Straszny syf. Przypomniały mi się ulice w Nairobi.

Po półgodzinnym spacerze minęliśmy kryte lodowisko. Tuż obok niego był basen. Kupiliśmy bilety (ok 8 £ za nas dwoje), które były bez limitu czasu, mogliśmy więc siedzieć w wodzie do woli. Niestety okazało się, że woda w basenie była zimna. A przynajmniej nie tak ciepła jak liczyliśmy. Było kilka zjeżdżalni, ale nieczynnych, coś a la jaccuzi tylko, że bąbelki słabo podgrzewane. W zasadzie temperatura w nim nie była wcale wyższa niż w basenie normalnym, a wręcz miałam wrażenie, że jest zimniejsza. Zamiast więc relaksu w ciepłej wodzie wyszła nam godzina mocnego pływania, by się rozgrzać. Robiliśmy sobie z Jankiem zawody, kto pierwszy dopłynie do bandy. Za każdym razem młody wygrywał!

Po nieplanowanym treningu w wodzie mocno zgłodnieliśmy. Wciągnęliśmy po batonie Willow od Majka, by szybko zaspokoić pierwszy głód. Dobrze, że je miałam w plecaku.

Jak byliśmy za pierwszym razem w weekend w Cardiff Bay, na promenadzie kelnerzy z jednej z włoskich knajpek poczęstowali nas pyszną bruschettą z pomidorami. Postanowiliśmy tam pójść na włoski lunch. Dojście szybkim krokiem zajęło nam niecałe pół godziny.

Usiedliśmy sobie przy oknie, z ładnym widokiem na zatokę. Słońce mocno grzało w twarz przez szyby, jedzenie było genialne i poczuliśmy się jak na śródziemnomorskich wakacjach. Janek na koniec wypełnił ankietę dając restauracji same dziesiątki.

Na promenadzie nie było już wystawy z klocków LEGO. Teraz w tym miejscu były ustawione duże figury szachowe i stojąca plansza do gry „4 in a row”. Zagraliśmy i znów Janek wygrał.

Spacer na stację Cardiff Central zajął nam kolejne pół godziny. Szliśmy szybkim krokiem, by się rozgrzać. Czar tropikalnych wakacji szybko się rozwiał wraz z wyjściem z knajpy. Pociąg przyjechał punktualnie, parę minut po naszym wejściu na peron. Po 20 minutach byliśmy w Caerphilly. Kolejne 20 minut marszu i byliśmy w domu.

W sumie z planowanego na dziś leniwego dnia wcale leniwy nam nie wyszedł. Jutro ma się jeszcze ochłodzić i ma zacząć padać śnieg. To jest tu dużym wydarzeniem. W radio spikerzy już ostrzegają, że w najbliższych dniach może spaść nawet 7 cm śniegu.

Artykuł Pociągiem do Cardiff pochodzi z serwisu parawruch.pl.