W styczniu tego roku po raz kolejny wybrałem się do Iten w poszukiwaniu naturalnych talentów biomechanicznych.

Na starcie zgromadziło się kilkuset zawodników. To taki rytuał w każdy czwartek. Kenijczycy zbierają się wcześnie rano w umówionym miejscu kilka kilometrów od Iten. Trasę mają zawsze tę samą. Pofałdowaną, wyboistą i generalnie pod górę. Biegną z powrotem do Iten drogą gruntową pomiędzy polami kukurydzy.
W Iten część zawodników kończy bieg. Inni zaś biegną dalej realizując dłuższy trening. Sam trening składa się z jedno, dwu lub trzyminutowych odcinków bieganych szybko z minutowymi przerwami w truchcie.

Wielu ludziom wydaje się, że w Kenii można znaleźć nieprzebrane ilości dobrze technicznie biegających zawodników. W rzeczywistości jest ich niezwykle mało. Można przekonać się o tym analizując wiele materiałów filmowych na jutubie. Kenijczycy wcale nie zachwycają. Biegają krzywo, chaotycznie, lądują na piętach, z cofniętą miednicą. NIe przypominają pięknie biegającego Kiphoge, czy Bekele.

Spośród zawodników widocznych w trakcie treningu, zielony Keniol wyróżnia się sposobem lądowania. Ląduje bardzo agresywnie, dociążając w ułamku sekundy niewielki obszar przodostopia. Można powiedzieć, że jest to bieganie z akcentowaniem uderzeń na dużym palcu. Praktycznie nie ma tu fazy przetaczania. Trudno stwierdzić jak bardzo skraca to czas kontaktu z podłożem. Mogą to być wartości nawet rzędu 150 milisekund. Tak niezwykle agresywny bieg można zaobserwować tylko u najlepszych techników takich jak Kipchoge, Bekele, Mosop, Mutai, czy choćby niebieski Keniol.

Artykuł Zielony Keniol – naturalna maszyna do biegania pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Kenijczycy mają bardzo uporządkowany tygodniowy program treningowy. Pełna rutyna i przewidywalność. W Iten każdy wie, że jak jest czwartek, to jest i fartlek. Kenijczycy mają swoją trasę, na której biegają ten trening. Co czwartek spotykają się na rozdrożu dróg o godzinie 9 rano i w grupie liczącej około 100-200 biegaczy ruszają ciężką trasą. W grupie są zarówno znani i bardzo szybcy zawodnicy, ale też ci z gorszymi życiówkami. Są też i kobiety. Każdy może dołączyć.

Dla mzungu, odwiedzających Iten jest to nie lada atrakcja. Biali biegacze chętnie dołączają do grupy, by poczuć te emocje i się sprawdzić. To niemal jak zawody. Każdy daje z siebie 100%. Dla fascynatów kenijskiego biegania i ich techniki biegu jest to świetna okazja do przyglądania się Kenijczykom w akcji. Wystarczy wynająć za kilka dolarów motorek z kierowcą i można im towarzyszyć w całym treningu.

Artykuł Jak czwartek to i fartlek pochodzi z serwisu parawruch.pl.

6:45 dzwoni telefon. Daniel pyta co dziś robimy. Wymamrotałam, że ja jeszcze śpię i dziś porobimy coś sami, bez jego asysty. Miałam ochotę iść dalej spać, ale wczoraj umówiłam się z Adą, że razem zrobimy wcześnie rano trening, by potem móc jechać na start fartleku Seby. Dobiegłyśmy do prywatnego stadionu Lorny Kiplagat. Od nas to trochę ponad 3 km, cały czas niemal w dół. W drodze powrotnej Ada zafundowała nam zabawę biegową, 10 x 1’/1′.

W tym czasie Seba zrobił swoją rozgrzewkę. Około 8:30 wyszliśmy na główną drogę, by złapać motorki. Na nich podjechaliśmy za Iten, gdzie jest miejsce zbiórki biegaczy, którzy co czwartek robią fartlek. Zaczynają zawsze o 9. Zebrała się bardzo dużą grupa nie tylko kenijskich biegaczy, było też trochę białych. Koło Seby ustawił się Paul Chelimo, srebrny medalista igrzysk olimpijskich w Rio na 5000 m, z życiówką 12:57. Tłumaczył Sebie założenia dzisiejszego treningu. Po chwili cała grupa ruszyła. Yacool towarzyszył im na motorze. Jechał z przodu i kręcił cały bieg. Wyłapał jednego chłopaka, który miał świetny ruch, zbliżony do Kipchoge i Niebieskiego Keniola. Meshack stara się ustalić kto to jest, podobno ktoś nowy w Iten.

Gdy biegacze ruszyli, my wskoczyliśmy na motorek, cała nasza czwórka plus kierowca i szybko pojechaliśmy do skrzyżowania, gdzie grupa miała być za około 24 minuty. Tam, po przebiegnięciu około 7 km cześć z nich kończy fartlek, a reszta biegnie jeszcze kilka kilometrów. W tłumie wypatrzyliśmy naszego znajomego Thomasa, leciał dziś dłuższy dystans. Paul Chelimo, który jak mówił Seba mocno wyrwał na początku, potem przybiegł pod koniec stawki. Trasa jest mega ciężka, olbrzymie podbiegi oraz duże nierówności i kamienie. Seba dobiegł zadowolony. Stwierdził jedynie, że na kolejny trening tego typu musiałby założyć inne buty. W Nike Zoom fly3 było zbyt niestabilnie. Ma ochotę powtórzyć ten trening w przyszły czwartek.

Ja dziś przeżyłam moment stresu, gdy nie mogłam nigdzie znaleźć swojego paszportu. Wczoraj byłam z nim w banku, by wymienić pieniądze. Miałam nadzieję, że zostawiłam go u kasjerki, a nie że wypadł mi gdzieś po drodze. Gdy już szłam do centrum Alex cofnął mnie. Dzwonił do niego Pius, właściciel sklepiku obok, że on ma mój paszport. Był dziś w banku, a tam spore poruszenie, bo starano się ustalić kto może mnie znać i wiedzieć gdzie mieszkam. Pius co prawda nie rozpoznał mnie po zdjęciu w dokumencie, ale skojarzył moje imię.

Po południu, na spacerze spotkaliśmy dwóch bardzo szczupłych chłopaków. Yacool zaraz ich zaczepił i zaproponował wspólny trening. Oczy mu się zaświeciły, gdy patrzył jak miękko idą, ładując nogę. Faktycznie przyszli do nas później. Zrobiliśmy z nimi nożyce. Początkowo masakra, zero koordynacji, ale jak już zaskoczyli wyglądało to naprawdę dobrze. Jeden z nich Hilary, 30 lat, biega od 5 lat, życiówki ma z biegów w Brazylii, półmaraton 62′ i 10km w 28′. Drugi, 24 letni Vincent trenuje pod 10 km, obecnie biega na poziomie 30 minut w Kenii. Ma wystartować w cross country w Eldoret w przyszły weekend. Zaproponowaliśmy im kolejne wspólne sesje, zobaczymy czy jutro przyjdą.

Artykuł Fartlek pochodzi z serwisu parawruch.pl.