Ostatnie dwa dni spędziliśmy na plaży na wyspie Manda. Mam już tyle numerów telefonów do powożących łódkami, że potem nie wiem kogo wybrać na przejazd.

Plaże na wyspach archipelagu Lamu są boskie – długie, piaszczyste i puste. Dziś było trochę więcej turystów niż w tygodniu, może ze dwudziestu. Pewnie z powodu weekendu. Większość lokalnych bierze nas za Włochów. Gdy zapytałam dlaczego, Kenijczyk odparł, że z powodu akcentu. Mhm, dziwne, bo w grupie mamy dwie dziewczyny po filologii angielskiej. Ale może chodziło mu o akcent i melodyjność, gdy rozmawiamy po polsku.

W restauracji na wyspie jest dobra, parzona kawa, a nie wszechobecna tu, rozpuszczalna nescaffe. Mają też świetną pizzę. Wieczorem zagraliśmy jeszcze w siatkówkę plażową, było wesoło. Wracając po zachodzie słońca morze zawsze było bardziej wzburzone. Na szczęście nasi wodni kierowcy świetnie znają się na swoim fachu.

Dziś przed popłynięciem na Mandę przeszliśmy się spacerem do Shelli. Niewielka betonowa promenada pełna jest galopujących osiołków i trąbiących motorków. W Shelli swoje stoiska z pamiątkami mają Masajowie.

Chcieliśmy dokupić jeszcze kilka pamiątek. Każdy ze sprzedawców, mimo że sprzedawali dokładnie to samo, zachwalał swój towar. Kupiliśmy kilka kolejnych wisiorków i bransoletek i popłynęliśmy na Diamond Beach na ostatnie leniwe plażowanie. Leń do ostatniego dnia nie dopadł jedynie Bartka i Makgajwera. Nasz joga master znalazł zaciszne miejsce w bibliotece koło restauracji, gdzie praktykował przez ponad dwie godziny. Makgajwer natomiast zrobił dziś mocny akcent po plaży 5 x 1,5 km.

Posiedzieliśmy na plaży do zachodu słońca i po wzburzonym morzu wróciliśmy na Lamu.

Artykuł Włoska pizza na kenijskiej ziemi pochodzi z serwisu parawruch.pl.

25.01

Dziś postanowiliśmy popłynąć na plażę na przeciwległej wyspie Manda. Arnold podał nam nazwę miejsca, gdzie znajduje się przyjemna restauracja i zadaszone miejsce z leżakami na plaży. Z reguły wieje tam także słabszy wiatr. Po poprzednim plażowym dniu byliśmy trochę spaleni i chętnie chcieliśmy odpocząć od słońca.

Plaża „diamond beach” okazała się strzałem w dziesiątkę. Szeroka, o delikatnym, jasnym piasku i pusta. Dopłynęliśmy na nią łódką z przystani na Lamu. Po przybiciu do brzegu przybiegło do nas kilka radośnie merdających ogonami psów. Zajęliśmy miejsca na leżakach i poszliśmy do baru coś zamówić. Mieli dobre, świeżo wyciskane soki owocowe oraz różne makarony i pizze wypiekane w opalanym drewnem piecu. Skosztowaliśmy ich później, były wyśmienite.

Dzień upłynął nam na opalaniu i pływaniu. Makgajwer pobiegał po plaży, Bartek zrobił w cieniu swój jogowy trening. Ja poszłam na spacer wzdłuż plaży. Przy plaży znajdują się ładne butikowe hotele w stylu suahili i prywatne domy. Póki co nie ma ich jeszcze dużo, wyspa nie jest oblegana przez turystów. W jednym z ogrodów pracowali dwaj młodzi chłopacy. Zaczęliśmy rozmawiać. Poczęstowali mnie owocami tamaryndowca zerwanymi prosto z drzewa. Mają słodko cierpli smak. Wczoraj piliśmy z nich sok. Posiedzieliśmy tu do wieczora. Po południu zaczęły przypływać inne łodzie dhow z turystami, którzy z tego miejsca szykowali się w rejs po oceanie o zachodzie słońca. Podszedł do nas też masaj, który sprzedawał ręcznie robione bransoletki i inną typowo masajską biżuterię. Ania kupiła od niego bransoletkę na kostkę.

Wieczorem zadzwoniłam po naszego kierowcę, z którym przypłynęliśmy na Mandę. Mimo sporego wiatru i dużych fal bezpiecznie odwiózł nas na Lamu. Na naszej wyspie wstąpiliśmy jeszcze na sok i coś małego na kolację. Wąskimi  uliczkami wróciliśmy do domu. Noc zapowiadała się ciepła i duszna.

Artykuł Diamond beach na wyspie Manda pochodzi z serwisu parawruch.pl.

16.01

Rano Bartek poprowadził 20-minutową medytację. Chwila na wyciszenie umysłu i rozluźnienie. Potem chłopacy pobiegli do centrum Iten. Tam czekali na nich Meshack i Daniel i razem ruszyli w kierunku lasu. Są tam idealne ścieżki do biegania, miękkie, zacienione, z licznymi pagórkami. Kenijczycy śmigają po nich jak gazele. Naszym biegaczom też bardzo się tam podobało. W sumie zrobili 16 km.

Gdy wrócili zabrali się za pranie. Każdemu uzbierała się już kupka zakurzonych ciuchów. Każdy pierze tu sobie sam i nikt nie narzeka.

Koło południa poszliśmy na spacer do centrum. Chcieliśmy kupić kartki na poczcie i wysłać je do bliskich. Okazało się, że kartek nie ma, ale pracująca tam pani obiecała, że sprowadzi je z Eldoret przed naszym wyjazdem. Była pora lunchu i na trawie, na skwerach leżało wielu lokalsów. U nas pomyślelibyśmy, że są pijani w sztok i odsypiają nocne libacje, tu jest to normalne, że tak się odpoczywa.

Po drodze kupiliśmy sobie samosę, rodzaj pierożka z mięsem, smakuje trochę jak sajgonki. Poszliśmy do drugiej bramy wjazdowo/wyjazdowej (słynne bramy z napisem „Welcome to Iten, home of champions”/”Thanks for visiting home of champions”) i dalej na punkt widokowy, który leży na wyjeździe z Iten. Jeden z siedzących tam Kenijczyków zaoferował się, że zrobi nam wspólne zdjęcie. Pstryknął ich chyba z dziesięć, ale na każdym jest jego palec, którym zasłonił pół grupy.

Wracając przeszliśmy przez miejscowe targowisko i poszliśmy na herbatę i małą przekąskę do hotelu na piętrze. Antek nerwowo spoglądał na zegarek. W drodze do centrum zaszliśmy do sklepu sportowego. My z Jankiem kupiliśmy sobie po t-shircie z flagą kenijską. Antek i Michał poprosili o odłożenie kilku koszulek do godziny 15. Teraz Antek się denerwował, czy na pewno nikt mu ich nie wykupi. Koszulki czekały na nich pod ladą. Udało się stargować cenę i zadowoleni z zakupów poszliśmy już do domu.

Kilka osób wybrało się jeszcze na kawę do Kerio View. To jedyne miejsce, które namierzyliśmy, gdzie można się napić normalnej kawy. Wszędzie indziej podają rozpuszczalną nescaffe.

O 17 mieliśmy tradycyjnie już zaplanowaną sesję jogi. Przyszło kilku znajomych Kenijczyków, Daniel i dwie dziewczyny – Gladys i Faith. Spodobało im się. Daniel po tych paru tygodniach wspólnych ćwiczeń robi wyraźne postępy. Gladys zaskoczyła nawet Bartka swoją gibkością, mimo że zadawane assany robiła po raz pierwszy w życiu. Janek w tym czasie biegał z dzieciakami. Jedyny problem jaki mamy, to to, że w chwili gdy my zaczynamy na trawie popołudniową jogę, nasza sąsiadka rozpala ogień pod swoją kuchnią. Dymi się okropnie i ciężko oddychać. Yacool postanowił udać się do niej jutro i pokazać jej jak może rozpalać od góry i nie dymić tak na całą okolicę.

Po jodze zjedliśmy wspólnie kolację i wypiliśmy herbatę. Ustaliliśmy plan działania na kolejny dzień i poszliśmy spać. Powoli zaczynamy razem wchodzić w fajny rytm życia tu.

Artykuł W magicznym lesie pochodzi z serwisu parawruch.pl.