To był nasz czwarty wyjazd do Kenii, ale pierwszy, na którym organizowaliśmy warsztaty biegowe dla uczestników z Polski. Kenia to inna bajka niż warsztaty robione w Polsce. Przede wszystkim trzeba było wytłumaczyć wszystkim, że można tutaj biegać bezpiecznie, i że lew owszem – czasem zjada człowieka, ale… Ostatnio z dużo większym prawdopodobieństwem można zostać trafionym w naszych lasach przez szalonego myśliwego, goniącego za ostatnim dzikiem. Za to populacja wilków rośnie i bycie na szczycie łańcucha pokarmowego nie jest już u nas takie oczywiste.

O ile istnieją uzasadnione obawy, co do bezpieczeństwa w większych miastach Kenii, takich jak Nairobi, Mombasa, albo Kisumu, to już na kenijskiej wsi można poczuć się bardzo komfortowo. A jeśli ta wieś nazywa się Iten, to dla wszystkich mieszkańców jest jasne, że biały przyjechał tu pobiegać i nikt się temu nie dziwi.

Turystycznie:
Pierwszy raz uczestniczyłem w wyprawie, którą prowadzili sami uczestnicy, czyli Agata i Jacek, a w dodatku na indywidualnych warunkach tj. nie w hotelu x-gwiazdkowym lecz w wynajętym domu typu kenyan-haus, nie stół szwedzki lecz regionalne potrawy z przydrożnych barów i nie klimatyzowany autokar lecz matatu lub motor, a najlepiej pieszo 🙂 w klapkach lub na boso. Gdyby było inaczej, nie doświadczyłbym życzliwości, gościnności i kultury kenijskiej społeczności. Słowo na temat chorób i bakterii przed którymi skutecznie lekarze przestrzegają: nic nie brałem, nie szczepiłem się i mam się wspaniale. Oczywiście ogólne zasady higieny przestrzegałem i wody z kranu nie piłem, ale mycie owoców i naczyń kuchennych pod wodą z kranu nie wpłynęły na zaburzenia zdrowotne, ani u mnie ani u innych uczestników.
Podsumowując walory turystyczne: nie wyobrażam sobie już inaczej planować podróży do nowych krajów jak tylko w takiej konwencji – z przewodnikiem zapoznanym z regionalnymi knajpami i obyczajami oraz noclegi w klasie medium dla tubylczej społeczności – tylko wtedy można poczuć na sobie smak i rytm życia.

Treningowo:
Jechałem do Kenii chłonąć wszystko co możliwe oczami, płucami i sercem. Moją uwagę skupiałem na wszystkich elementach ruchu kenijskiej ludności: czy stoją, czy siedzą, czy leżą – są podobni do nas. Jednak jak zaczynają biec, stają się zwierzętami. To wspaniały widok patrzeć na nich i nie dziwię się bratu Colmowi, że codziennie ich obserwuje, bo jest na co patrzeć. Już w marszu ich lekki i swobodny ruch w dużym zakresie wahadła z mocno wysuniętą nogą wykroczną do przodu, robi wrażenie!
W biegu istotną cechą jest lądowanie na palce. Już nie śródstopie, ale prawie na same palce, najczęściej dużego palucha i to niezależnie od prędkości, czy w truchcie czy na akcentach. To zaobserwowałem u niebieskiego Keniola. Drugi element to sztywność nogi podporowej, a jednocześnie sprężystość wybicia jak z procy. Oni podskakują, a raczej skaczą. Bardzo duża dynamika wybicia nie tylko na dużych prędkościach. Ta sama jest na rozbieganiu, a nawet na stromych podbiegach. To że się nie męczą to inna kwestia, czyli adaptacja do wysokości 2500m npm, ale technika robi wrażenie! Zbiegi tak samo sprężyste, bez widocznych przeciążeń. Długi sprężysty krok na stromym zbiegu, wow! Moje spostrzeżenia potwierdzają fakt, że większość kenijskich biegaczy ma zwiększoną ruchomość pantografu. Ich bieg (trucht, czy rytmy) jest bardzo miękki, a nogi mocno pracują kolanami do wewnątrz uzyskując przywiedzenie z zakresem dla nas nawet trudno osiągalnym w statyce – fenomen!
Przy okazji uprawianej jogi nie stwierdziliśmy u Kenijczyków większych zakresów ruchowych niż nasze, białe :). Ja osobiście odkryłem duże postępy ruchowe przez stosowane ćwiczenia w jodze i włączyłem je do mojego codziennego treningu, a raczej do pracy nad sprawnym ciałem.

Dziękuję wszystkim za wspólny i bardzo owocny czas w Kenii :).

Robert

Zawsze będę powtarzał, że nie ma to jak doświadczenie własne i przeżywanie na własnej skórze życia, tak przecież odmiennego od naszego. Obcowanie z Innym – taki mógłbym dać podtytuł dla tych warsztatów. Wielu białych biegaczy z całego świata, przyjeżdża do Iten w poszukiwaniu formy sportowej, bez potrzeby integracji z miejscowymi biegaczami i ludnością lokalną. Nasi Kenijscy przyjaciele widzą i czują takie instrumentalne podejście. Dlatego doceniają każdy gest mzungu, nawet jeśli jest on dla nich niezrozumiały. Zderzenie kultur, różnych zachowań, niekiedy absurdalnych, jeszcze bardziej zaciekawia każdą stronę i zacieśnia relacje. Dlaczego czarni mają jasne, pulchne stopy w kolorze i fakturze mandazi, ciastek które smażą na głębokim oleju? Dlaczego biali mają takie wielkie nosy, które utrudniają widzenie i picie herbaty? Skoro czarni pochodzą od pawianów, bo wyglądają jakby wczoraj zeszli z drzewa, to biali, a właściwie różowi jak świnie, z pewnością chwilę wcześniej powstali z czworaków od koryta. Takie i inne wnioski płyną pośród śmiechu, rozmów i wzajemnego badania się z bardzo bliskiej odległości. Gdzie pośród tego wszystkiego jest bieganie? Na drugim planie.

Na obozie nie zrobiłem jakiegoś wielkiego progresu ruchowego – porównywalnego z postępem jaki miałem po warsztatach w poznańskim Iten. Dotarło też do mnie, że ruch łapię najwolniej ze wszystkich których znam, oraz że nie potrafię złapać go od kogoś „z boku” – to przebiega po prostu za wolno.
Na zajęciach mogłem zapamiętać co widziałem i analizować to później we własnym zakresie, na spokojnie. Zapamiętałem jebnięcie Michała (jednego z uczestników obozu) w glebę, mam je zresztą nagrane i czasem do niego wracam.
Bardzo dobrym pomysłem było sprowadzenie Bartka (jogamaster) i codzienne sesje jogi. Obudziły we mnie rutynę wykonywania codziennie serii asan jako zabieg na równi z higieną. Gdy nie ćwiczyłem przez kilka dni, poczułem się jak bez kąpieli, jak brudas.
Przełomem było odkrycie mizeroty mobilności mięśni biodrowych – i od tego czasu czuję, że rzeczywiście coś się ruszyło. Małą łyżeczką, kawałek po kawałku, ale się dzieje. To najważniejszy, choć przecież trywialny wniosek z obozu – i punkt do weryfikacji i pracy na starcie dla nowicjuszy.
Cieszę się też, że w Iten mogłem pobiegać tak jak chciałem i gdzie chciałem. Zwiedzanie okolicy biegiem to dla mnie niezapomniane chwile. Gdybyśmy wychodzili tylko na treningi techniczne, byłbym trochę rozczarowany.
Podsumowując – choć progres ruchowy, po który pojechałem następuje teraz, jestem bardzo zadowolony. Nic bym nie zmienił w organizacji i rytmie dnia. Bardzo podobała mi się też ekipa i mam wrażenie że udało nam się fajnie zgrać i spędzić te kilkanaście dni w przyjacielskiej atmosferze. A sama Kenia, a w szczególności Iten pozostawiły w mojej pamięci niezatarte wspomnienia i sentyment do którego nie raz będę z przyjemnością wracał. Może tylko myślami, ale mam nadzieję że również w rzeczywistości.

Antek vel Poranny biegacz

Antek tak się wkręcił, że wykręcił miniprzewodnik po Iten. Przyda się każdemu, kto marzy o zobaczeniu tego miejsca, ale waha się podjąć decyzję o podróży.
Iten nie jest jedynym miejscem, gdzie można spotkać wielu kenijskich biegaczy, a pośród nich sportowe sławy z pierwszych stron gazet. Jest jeszcze Eldoret (Town of champions), jest Kaptagat (baza Eliuda Kipchoge), jest Kapsabet (Source of champions). Te i inne miejsca czekają na odwiedzenie. Podczas tego pobytu planowałem potrenować i poobserwować mojego niebieskiego Keniola. Planowałem też dalsze projektowanie ciała i ruchu Meshacka. To udało się zrobić. Mam nieco nagrań z nimi i z innymi Kenijczykami. Filmy czekają na zmontowanie. Będę je wrzucał na bloga w najbliższym czasie. Planowałem też spotkać się z Kipchoge i jego trenerem. Tego nie udało się zrobić. Może następnym razem. Nie spieszy mi się.
Po głowie chodzi mi już od kilku lat stworzenie w Iten lub w okolicy Iten, miejsca które byłoby stałą bazą. Taką polską placówką dla biegaczy z Europy, którzy szukają czegoś więcej niż tylko biegania w wysokich górach. Treningi techniczne, treningi funkcjonalne, biegi za dobrze technicznie wyszkolonym, kenijskim pacemakerem, właściwie wtedy techmakerem. Ostatnio wpadła też na orbitę przemyśleń joga i rodzą się pomysły na jogę funkcjonalną, czyli taką, która stanie się narzędziem do przebudowy tkanek w kierunku tworzenia maszyn do biegania. Pomysłów jest wiele, czasu również.

Artykuł Warsztaty w Kenii – podsumowanie pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Dzień 1
Dzień 2 i 3

Eksperymentalna praca z amatorami przynosi niekiedy dużą satysfakcję. Z reguły przynosi ciekawe wartości dodane, bo każdy kto do mnie trafia ma swoją historię. Nie tylko biegową, ale przede wszystkim poza biegową. Tym razem miałem na warsztatach Roberta, który chyba został biomechanicznym freakiem, bo po wizycie w Iten zrezygnował z wrześniowego maratonu na rzecz pracy u podstaw nad ruchem biegowym. Oprócz Roberta przyjechał biały Keniol, który chyba już ze mną zamieszka. Jego postęp ruchowy na przestrzeni ostatnich dwóch miesięcy jest bardzo interesujący. Poniżej nagrałem materiał filmowy, podczas którego trochę więcej opisywałem moją pracę.

Dzięki wsparciu i pomocy Roberta zacząłem testować nowy sprzęt do nagrań. To jedna z tych wartości dodanych. Przerzucam się na sprzęt fotograficzny o kilka klas wyższy niż ten, na którym pracowałem do tej pory. Od następnego razu filmy będą w lepszej jakości.

Na warsztatach miałem ponownie Bartka od jogi. To jest kolejna wartość dodana. Myślę w jaki sposób joga może wesprzeć mój warsztat trenerski. Bartek też o tym myśli – do tego stopnia, że przyjął moją propozycję wyjazdu do Kenii za kilka miesięcy. Będziemy pracować kompleksowo z Keniolami.

Artykuł IV warsztaty z techniki biegu – podsumowanie pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Sobota

W sobotę z samego rana przyjechał do nas Biały Keniol, czyli Daniel. Podziwiam go za zaangażowanie, to jego trzeci pobyt u nas, tym razem jechał do nas pociągiem całą noc. W Iten zameldował się zgodnie z zapowiedzią o ósmej rano. Mimo podróży był cały pozytywnie naładowany i rwący się na trening. Najpierw yacool wziął chłopaków na kozetkę i trochę zmiękczył. Następnie przed domem zadał im ćwiczenia na rozruszanie stawów ramiennych. Były więc obroty, w przód i tył, z i bez wzmocnienia ruchem z biodra. Potem w ruch poszły kule. Tu z kolei wsparci na kulach pracowaliśmy nad poczuciem bezwładności w nogach robiąc nimi wymachy.  Na koniec przywiedzenia i damskie sikanie.

Po godzinie, albo i więcej takich ćwiczeń poszliśmy pobiegać. Moja rwa kulszowa i szalejący niedawno błędnik w końcu mi odpuściły i z radością poszłam z nimi. 🙂 W świńskim truchcie skupialiśmy się na wyczuciu rytmu biegu, wzmacniając go jednym łokciem, dwoma, dociążając lądującą nogę ramionami, głową i całym ciałem. Koordynacyjnie najbardziej wymagające było ćwiczenie, gdy jedną nogę podczas lądowania trzeba było maksymalnie dociążyć całym swoim ciałem, a ułamek sekundy potem wzmocnić wyjście w górę naprzemiennym łokciem. Po spotkaniu w ten weekend z Robertem mamy kolejny sygnał, iż mimo, że staramy się różne ćwiczenia opisywać, pokazywać na filmikach bardzo dokładnie, to i tak wśród odbiorców jest problem z ich właściwym zrozumieniem. Czasem ktoś nam pisze, że wykonuje proponowane ćwiczenia i że czuje to o czym yacool pisze, czy mówi. Gdy jednak taka osoba do nas przyjeżdża i na żywo dostaje feedback okazuje się, że jej wyobrażenia dalekie są od założeń. Robert załapał bardzo fajną sprężynkę. Trudno było mi uwierzyć, że te treningi u nas były jego pierwszymi bieganymi na śródstopiu. Naprawdę dobrze to wyglądało. Jego głównym problemem są rozchodzące się na boki kolana. Jako zadanie domowe dostał zestaw ćwiczeń do przepracowania w kierunku zwiększenia ich przywodzenia.

Daniel natomiast biega świetnie. Yacool jest bardzo zadowolony. Z każdym jego przyjazdem widać postęp. Ma fantastyczny ruch, nogi hycają mu niczym u Niebieskiego Keniola. Jak sam mówi, trochę żałuje, że wcześniej nikt go nie wyłapał (wuefiści), albo nie zasugerował mu, że ma ku temu predyspozycje. Z drugiej strony nie wiadomo, czy za dzieciaka byłby mentalnie gotowy na taką pracę.

Po południu chłopacy poszli na drugi trening. Yacool wskoczył z Danielem na większe prędkości. Niestety przy tempie 3:00/km trudno już yacoolowi utrzymać aparat w ręce i nagrywać. Ścieżki są zbyt nierówne. Poza tym yacool zawsze twierdzi, że dla niego najważniejsze jest to co widzi na żywo. Nagrania są bardziej jako pamiątka dla uczestników warsztatów i materiał, by za jakiś czas móc porównać różnice w ruchu.

Przed wieczorem przyjechał do nas Bartek Furmaniak (Inna Yoga) razem ze swoją dziewczyną Moniką. Tym razem zaplanowali zostać z nami do niedzieli, mieliśmy więc mnóstwo czasu na rozmowy i praktyki jogi. Przyjechało też paru znajomych na wspólną wieczorną sesję. Bartek jest fantastycznym nauczycielem, ma ogromną wiedzę, z wykształcenia jest fizjoterapeutą więc dodatkowo umie wytłumaczyć jak dana assana wpływa na nasze ciało, a w zasadzie mięśnie i taśmy anatomiczne. Zaczęliśmy od ćwiczeń oddechowych, a potem skupialiśmy się głównie na pozycjach stojących, w których zwiększaliśmy zakresy nóg i bioder. Poszczególne assany dokładnie pokazały kto z czym ma problem. Lekcję zakończyliśmy kilkunastominutową relaksacją. W sumie cała praktyka zajęła nam 3 godziny. Po ćwiczeniach czuliśmy się fantastycznie rozluźnieni i porozciągani, wyciszeni. Mimo to gadaliśmy jeszcze do długich godzin nocnych. Szliśmy spać grubo po 1 w nocy.

Niedziela

Na niedzielny poranek Bartek zaplanował dla nas pracę z oddechem w trakcie medytacji. Usiedliśmy na matach i przez 25 minut wczuwaliśmy się w równomierny płytki wdech/wydech, po którym następowała 5 sekundowa pauza. Zdziwiliśmy się, gdy zadzwonił budzik, który odmierzał nam czas, że tak szybko minęło. Potem zrobiliśmy kilka assan na rozgrzanie ciała. Na koniec nagroda za pracę, czyli parę minut relaksu w leżeniu. Joga nas rozleniwiła mentalnie, dodatkowo wszyscy świetnie się czuliśmy fizycznie. Przyszła pora na bieganie. Dziś yacool wziął nas na dłuższą pętlę, w sumie zrobiliśmy ok 5,5 km. Były też momenty, gdy pozwolił nam rozpędzić się trochę bardziej niż po 6:00/km 😉 Razem z Danielem chwyciliśmy Roberta za ręce, by pomóc mu zapanować nad bujaniem górą ciała. Potem Robert biegał też z kijem, który świetnie się sprawdza przy próbach zatrzymania obręczy barkowej. Z treningu wróciliśmy do bazy przed południem. Siedliśmy do kompa i zaczęliśmy analizować zrobione wcześniej nagrania. Na koniec standardowo yacool puścił video z Niebieskim Keniolem. Nawet Bartek i Monika, którzy nigdy nie biegali byli zachwyceni jego ruchem. Mało tego, Bartek zaczął poważnie myśleć o wyjeździe z nami do Kenii. Obudziła się w nim ciekawość ciał Kenijczyków, ich zakresów i elastyczności. Kto wie, może w niedługim czasie uda nam się tam pojechać razem…

Artykuł IV warsztaty z techniki biegu dz. 2 i 3 pochodzi z serwisu parawruch.pl.