Powroty do domu po pobytach w Kenii nigdy nie są łatwe. Zwłaszcza, gdy wita nas śnieg, grad i wichura, i gdy jeszcze kilkanaście godzin wcześniej chowaliśmy się przed piekącym słońcem.

Wczoraj ostatnie chwile w Watamu spędziliśmy na plaży. Poprzedniego wieczoru przeszliśmy się na pożegnanie po głównej uliczce ze sklepikami. Sprzedawcy prosili byśmy przynajmniej zajrzeli do środka, a gdy to już zrobiliśmy to nie chcieli nas wypuścić bez kupna choćby małego czegoś. Zaczepił nas jakiś chłopak, który twierdził że jest nauczycielem w tutejszej szkole. Prosił byśmy go wsparli kupując kredę, którą potrzebuje do przeprowadzenia lekcji. Kupiliśmy. Czy faktycznie był nauczycielem nie wiemy.

W innym blaszaku za kilkanaście dolarów kupiłam sobie robione na miejscu sandałki. Zdobione były kolorowymi koralikami. Potem sobie uświadomiłam, że to moja pierwsza para nie sportowych butów, którą sobie kupiłam od 10 lat 😉 Wybór był ogromny, trudno mi było się zdecydować. Jak już w końcu kupiłam, to przy wyjściu czekał już na mnie właściciel kolejnej budki z pamiątkami. Miałam dosłownie kilka ostatnich szylingów. A jego wyroby nie powaliły mnie na kolana. Ale on tak prosił, a ja nie potrafiłam odmówić więc w końcu kupiłam dwie cienkie bransoletki z koralików.

Janek odebrał zamówiony dla siebie wcześniej obraz skaczących Masajów. Obrazy to główne atrakcje, które lokalsi hurtowo malują tu. Wszystkie w zasadzie według jednej sztampy. Tak samo jak szyte po ciemku sukienki z kolorowych chust. Tych kupiłam sobie cztery, bo nie mogłam się zdecydować, w którym kolorze mi najlepiej. To także pierwsze niesportowe ciuchy od wielu lat. Liczę teraz na ciepłe i długie lato w Polsce, bym mogła je ponosić.

Wieczorami włoscy turyści wypełniają po brzegi włoskie restauracje, prowadzone przez Włochów. Zapytaliśmy kilku lokalnych chłopaków jaki jest ich stosunek do takiej ilości Włochów. Przyznali, że tolerują ich obecność, bo poniekąd dają im pracę. Z drugiej jednak strony w dużej mierze zabierają im możliwość zarobku. Dzieje się tak dlatego, że włoscy turyści, ale też i innej narodowości w głównej mierze przyjeżdżają do dużych hoteli i resortów prowadzonych przez Włochów, stołują się w ich knajpach. Korzystają z wycieczek na safari czy nurkowanie organizowanych przez hotele. Mniejsze lokalne knajpki, czy osoby oferujące swoje usługi, wynajęcie łodzi itp mają mniejsze szanse na pozyskanie klienta. Stąd też tak duże ilości włóczących się po plaży miejscowych, którzy sprzedają kokosy, bransoletki, proponują swoje usługi jako przewodników. Gdy turyści spacerują brzegiem plaży podłączają się i zaczynają opowiadać o morzu, pokazują w wodzie różne rybki licząc w ten sposób na niewielki napiwek. Spotkaliśmy też takich, którzy czasem pokonują na piechotę i trzy godziny drogi w jedną stronę, by od rana „polować” na turystów. My się od nich nie odcinaliśmy. Nie raz pozwalaliśmy im siebie prowadzić po brzegu plaży czy dnie oceanu w czasie odpływu. Myślę, że sporo na tym skorzystaliśmy.

Nasza droga powrotna do Poznania jest wieloetapowa. Trwa już ponad dobę. Najpierw lot z Malindi do Narobi. Potem kilkugodzinna przerwa i lot do Paryża, a następnie do Warszawy. Janek jest najbardziej zadowolony, bo ma okazję zwiedzać kokpity kolejnych samolotów. Piloci chętnie go wpuszczają do środka, a niektórzy pozwalają także usiąść za sterami. Oczywiście wtedy, gdy samolot bezpiecznie już wyląduje. Marzeniem Janka jest zostać pilotem. Ciekawimnie czy i on kiedyś zabierze swoją rodzinę w podróż po Kenii… Jeszcze tylko 3h w pociągu i będziemy w domu. Trudno mi uwierzyć, że zaledwie wczoraj leżałam i chłodziłam się w oceanie. Dziś przypominają mi o tym setki wykonanych zdjęć i paląca skóra na plecach i ramionach…

Artykuł Pożegnanie z Kenią pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Janek jak tylko się dowiedział, że w okolicy Watamu znajduje się farma węży bardzo chciał tam pójść. Ja za wężami nie przepadam, wzbudzają wręcz we mnie paniczny strach, ale czego się nie robi dla dziecka…

Wcześniej oglądałam filmik z miejsca, które mieliśmy odwiedzić. Z przerażeniem stwierdziłam, że nie byłam świadoma, że w Kenii żyje tyle gatunków węży. Niemal 130, z czego ukąszenie kilku z nich jest śmiertelne dla człowieka. Nasz przewodnik przez dobrą godzinę oprowadzał nas po terenie farmy. Pracuje tu 13 osób. Reagują na wezwania miejscowych, do których domostw weszły węże. Przyjeżdżają odławiają je, pozyskują ich jad na bazie którego przygotowują surowicę. Później z reguły wywożą je do parków safari, z dala od ludzi i wypuszczają na wolność. Prowadzą także akcje edukacyjne, ucząc ludzi jak postępować w przypadku ukąszenia.

Dickson, pracownik farmy opowiadał nam o każdym wężu, którego mają na farmie. Były tam osobniki niegroźne, ale i takie, które stanowią śmiertelne zagrożenie dla ludzi. Widzieliśmy kobry, które wyraźnie zdenerwowane podnosiły się nad ziemię. Jedna z nich wydawała głośny świst, jakby ktoś pompował materac. W terrariach trzymane też były mamby zielone, czerwone, brązowe i czarne. Ich kolory są zbliżone do koloru ziemi z terenów na których żyją. W Hell’s kitchen na przykład, żyje mamba czerwona, tak jak kolor ziemi w kanionie. Mamba czarna wcale nie jest czarna, jest szara, za to czarne ma wnętrze pyska. Jej ukąszenie jest śmiertelne, chyba że przyjmiemy odtrutkę. Mamy na to maksymalnie dwie godziny od ukąszenia.

Okazuje się, że młode osobniki, znacznie mniejsze od dojrzałych gadów wcale nie są mniej niebezpieczne. Wręcz przeciwnie. W odróżnieniu od dorosłych nie panują nad ilością wydzielanego podczas ukąszenia jadu. Gdy dojdzie do ataku wstrzykują wszystko co mają w swym pysku. Kobry plujące plują prosto w oczy przeciwnika. Jeśli w ciągu około dwóch godzin nie przemyjemy oczu czymkolwiek, wodą, mlekiem, a nawet colą możemy stracić wzrok.

Na farmie były też mniejsze rozmiarowo węże, jednak jedne z najniebezpieczniejszych. Do tej pory nie wytworzono lekarstwa na ich ugryzienie. Zęby jadowe mają schowane głęboko w pysku i przez to bardzo trudno jest uzyskać ich jad do opracowania odtrutki. Dickson powiedział, że po ugryzieniu przez tego węża mamy mniej więcej dwa dni życia. Tyle, by pożegnać się z najbliższymi… Śmierć jest straszna, ofiara bardzo cierpi z powodu bólu, krwawi także z oczu, uszu i nosa.

Widzieliśmy cienkie, kolorowe węże, niebieskie i jaskrawo zielone. Te żyją w lasach mangrowych i nie są groźne.
Był wąż, który zjada jajka ptaków, nawet kurze. Było to dziwne, bo miał bardzo małą głowę. Połyka jajko, wysysa jego wnętrze, a skorupkę wypluwa. Niektóre węże wyglądają zupełnie jak liście, które spadają z drzew. One najczęściej kąsają ludzi, dlatego że są niewidoczne przez co ludzie często na nie nadeptują. Większość węży czując drgania podłoża schodzi ludziom z drogi, ale nie wszystkie. Niektóre żerują na drzewach. Niektóre zakopują się w piasku. Inne mają grube końcówki ogonów, tak jak głowy, przez co przeciwnik nie wie, który jego koniec jest niebezpieczny. Był też gatunek węża, który zjada inne węże, nawet te najbardziej jadowite, gdyż jest odporny na ich jad.

Dickson wyjął z klatki około półtorametrowego pytona. Pierwszy oswajał się z nim Janek, potem Michał, a na końcu ja. Dla mnie był to pierwszy kontakt z wężem. Moje przerażenie, gdy trzymałam go na gołych ramionach i czułam jego pełzanie było olbrzymie. Wąż był ciężki i czułam jego siłę. Teraz potrafię sobie wyobrazić jak większe osobniki nie mają problemu z duszeniem swojej ofiary. Janek trzymał też na rękach małego kameleona, który po wyjęciu z terrarium zmienił swój kolor na ciemniejszy. Jego oczy patrzyły jednocześnie w dwóch różnych kierunkach.

Wycieczka do Bio Ken Snake Farm, mimo że przerażająca była bardzo ciekawa. Taki spacer z przewodnikiem to zupełnie coś innego niż oglądanie zwierząt w zoo. Ale węży na jakiś czas mi wystarczy.

Artykuł Bio Ken Snake Farm w Watamu pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Dzisiejszy dzień niespodziewanie okazał się dniem pełnym wrażeń. Plan był taki, by z samego rana pójść na plażę, zanim jeszcze upał zacznie się na całego. Potem przed południem mieliśmy zejść ze słońca, zjeść lunch i być gotowymi na 14 na wycieczkę do Marafa, miejsca zwanego inaczej Hell’s kitchen. Jednak Janek spał do 9, a ja nie miałam sumienia go budzić, w końcu to są wakacje. Nad ocean dotarliśmy po 10. Zaskoczył nas mega odpływ wody, która cofnęła się o około 300 m, a może i więcej. Można było dojść suchą stopą do wszystkich pobliskich wysepek.

Yacool z Michałem zostali na plaży, a ja z Jankiem wybraliśmy się na spacer. Szybko dołączyło do nas dwóch lokalnych chłopaków. Zaczęli prowadzić nas po płytkiej wodzie i co chwila pokazywali różne rybki. Na początek zaserwowali nam ball fish, rybę faktycznie okrągłą jak piłka. Była też rozgwiazda, morski ogórek, ostrygi. Inny chłopak przechodził obok nas z upolowanymi ośmiorniczkami. W jednym z małych głębszych zbiorników Janek karmił murenę. Trzymał też w ręce kilkunożne stworzenie, które Kenijczycy nazywają waka-waka, od tańca Szakiry, która wykonuje podobne ruchy jak to żyjątko. Sporo było też dużych, czarnych jeżowców. Zobaczyliśmy też lwie kraby, ale raczej niejadalne ( miejscowi polują na kraby mangrowe), skaczące żabie ryby, małe kolorowe rybki chowające się w zielonym anemonie. W oddali, za kolejną rafą był już otwarty ocean. Widzieliśmy z oddali łodzie z turystami, którzy wypłynęli na poszukiwanie delfinów. Wyłaniające się grzbiety widzieliśmy i my, choć z dużej odległości.

Na koniec zaszliśmy na Love Island. Swoją nazwę zawdzięcza piaszczystej plaży, która w czasie przypływu formuje się na kształt serca. Pełna była głośnych Włochów, w tle leciały włoskie szlagiery Toto Cotugno.

Dałam chłopakom spory napiwek. Naprawdę świetnie się spisali organizując nam niemal dwugodzinny spacer po mieliźnie. Sami, w życiu byśmy tyle nie zobaczyli. To takie wodne safari na piechotę. Nieźle zmęczeni wróciliśmy na plażę, gdzie w cieniu palmy, sącząc mleko z kokosa odpoczywał yacool. Zebraliśmy się do domu, bo za godzinę mieliśmy jechać do Hell’s kitchen na kolejną dawkę wrażeń.

Artykuł Wodne safari suchą stopą pochodzi z serwisu parawruch.pl.