Rano trening, potem lunch u Nancy w Oasis Hotel, spacery, kawa i widoki na Wielki Rów Afrykański w Kerio View. Wszędzie biegacze, ci najsławniejsi jak Mo Farah, i ci którzy ciężko trenując czekają na swoje pięć minut. Ada od zawsze marzyła o kenijskiej fryzurze. Ja swoją próbę miałam kilka lat temu, nacierpiałam się strasznie i wytrzymałam w warkoczykach pięć dni. Adę też zaskoczył ból plecenia, mimo to zniosła zabieg dzielnie z uśmiechem na twarzy. A może był to już histeryczny chichot rozpaczy..?

Artykuł Kenijskie warkoczyki pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Dziś podzieliliśmy się na dwie grupy. Seba poszedł na trening z Meshackiem. Zrobili wzdłuż drogi do Eldoret w sumie 10km w 40 minut. Reszta razem z Danem pobiegła w kierunku Kamariny. Na krzyżówce odbiliśmy z głównej drogi i zrobiliśmy pętlę wokół lasu z małpami. Trasa ta jest bardzo kamienista oraz mocno pagórkowata. Ada z Danem wbiegli jeszcze na stadion dokręcić kilka kółek. Nam 8km wystarczyło.

Po owocowym śniadaniu poszliśmy na spacer do centrum Iten. Kurs wymiany USD na szylingi jest tu znacznie mniej korzystny niż ten na lotnisku w Narobi. W banku spotkałam pracującą tam dziewczynę. Pamiętała mnie z wcześniejszych lat i zaoferowała lepszy kurs.
Zaszliśmy też na pocztę. Chłopaki kupili kilka kartek.

Lunch zjedliśmy u Nancy. Prace rozbudowujące jej restaurację idą pełną parą. Twierdzi, że jutro lokal będzie już większy. W tym czasie Ada miała plecione warkoczyki. Strasznie się nacierpiała, bo to jest dość bolesny zabieg. Na szczęście jest zadowolona z efektu końcowego.

Po południu poszliśmy na kawę do Kerio View. Tradycyjnie już zrobiłam sobie zdjęcie przy metalowym słoniu. Po drzewach skakały małpy. Po niebie latali paralotniarze. A pijąc kawę natknęliśmy się na Mo Faraha. Zgodził się na wspólne zdjęcie, ale był jakiś smutny, a może tylko zmęczony… Wracając zaszliśmy jeszcze do Olimpic Corner. Zamówiłam kilka bransoletek dla znajomych.

Pod wieczór Jacek wziął jeszcze Sebę na kilka pobudzających zbiegów. Jutro Seba chce dołączyć do dużej grupy biegaczy robiących fartlek. Janek popołudnia spędza z dzieciakami bawiąc się w berka czy grając w piłkę. Być może w sobotę pójdzie z nową koleżanką na kilka godzin do jej szkoły. Jest ciekawy jak wygląda kenijska szkoła.

Artykuł Spotkanie z Mo Farahem pochodzi z serwisu parawruch.pl.

22.01

O świcie ekipa EdiTeam Zgorzelec plus Poranny Biegacz i Makgajwer pojechali matatu na stadion w Tambach. Pobiegali szybkie 400-metrowe odcinki. Reszta grupy została na miejscu. Wyspaliśmy się, zrobiliśmy ostatnie pranie i powoli zaczęliśmy pakować się. Ja z Jankiem poszliśmy do Olympic Corner odebrać zamówione bransoletki. Potem zaszliśmy do Nancy na pyszne naleśniki i sok z mango. Nancy zrobiła sobie z nami sesję zdjęciową. Nie chciała nas wypuścić ze swojej restauracji. Dalej poszliśmy na pocztę wysłać kartki. U Hindusa kupiliśmy loda i pożegnaliśmy się z właścicielem sklepu. Gdy wróciliśmy do naszego guesthousu chłopaki przyjechali już z Tambach.

Większą grupą poszliśmy do Keellu na lunch. Yacool zrobił dla Kipsanga swojego awatara. Niestety Wilsona nie zastaliśmy. Napisał mi SMSa, że ostatnie dni spędzał trenując poza Iten. Z resztą grupy spotkaliśmy się na kawie w Kerio. Monika zrobiła każdemu z nas piękne portretowe zdjęcia.

Wróciliśmy do domu na popołudniową jogę. Po drodze trafiliśmy przypadkiem na dom, w którym mieszka Lumbazia. Zgarnęliśmy ją i jej brata na ostatnie wspólne zajęcia. Brat Lumbazi jest głuchoniemy. W wieku 6 lat zachorował i w konsekwencji stracił słuch i zdolność mówienia. Dzisiejsze zajęcia z jogi poprowadził Daniel. Był bardzo zaangażowany i całkiem nieźle mu poszło. Po jodze poszliśmy na ostatnią kolację do Nancy.

Po 21 przyjechał nasz kierowca matatu. Zapakowaliśmy plecaki po sufit bagażnika, kilka poszło pod nogi. Czule pożegnaliśmy się z naszymi kenijskimi przyjaciółmi. Rozstanie nie było łatwe…

Kierowca jechał sprawnie i bezpiecznie. Na wysokości jeziora Nakuru na drodze panowała straszna mgła. Nagle wyłonił się z niej wóz zapakowany wielkimi workami ciągnięty przez dwa osiołki. Na szczycie worków siedział woźnica i małą latarką machał, by inni kierowcy go widzieli.

Na międzynarodowym lotnisku rozstaliśmy się z trójką uczestników naszego wyjazdu. Robert i Michał ze Zgorzelca oraz Anton wracali dziś do Polski. My z resztą obozowiczów pojechaliśmy na małe lotnisko krajowe, na lot do Lamu.

Artykuł Czas pożegnań pochodzi z serwisu parawruch.pl.