Robert,
chciałbym uzyskać u Ciebie taką aurę przebieżek jaką na filmie ma aktualnie Adam. U niego niestety pojawia się duże bicie i asymetria pracy, niemniej taki bieg wykracza już bardzo wyraźnie poza standard amatorskiego poruszania się. Można śmiało powiedzieć, że prawie nikt tak dobrze technicznie nie biega, ponieważ reszta świata odpycha się zamiast odbijać się, a odbijanie się kojarzy co najwyżej z czekającym na mecie piwem.

Tutaj niepotrzebne są żadne buty sprężynujące, żadne karbonowe wkładki i inne wymysły zwracające energię. Jeżeli ktoś potrafi generować sprężynowanie jak na przykład Kipchoge, to nie da się tego sprężynowania poprawić dodatkowymi elementami. W pełni zintegrowana struktura osiąga swoje minimum wydatku energetycznego i dodatkowe elementy w postaci butów z funkcją „zwrotu energii”, mogą wtedy wręcz przeszkadzać w biegu. Nie w pełni zintegrowana struktura (jak w przypadku Zersenay’a Tadese, a przede wszystkim Lelisy Desisy, bohaterów drugiego planu w projekcie Nike SUB 2) może próbować integrować się z tymi butami, ale nie o taką integrację chodzi w naszym projekcie SUB 9.

Oglądając film Adama od razu przypomniały mi się nagrania z 2012 roku (1, 2, 3), które robiłem zawodnikowi, notabene też Adamowi, z poziomu 14:22/5000m i 8:17/3000m. W tamtym czasie, to był jedyny zawodnik jakiego widziałem, który przykuł moje oko swoim ruchem. Poza Mateuszem Borkowskim, który jest średniodystansowcem (na filmie biegnie w żółtej koszulce), od tamtej pory nikt podobny nie pojawił się na horyzoncie.

Obu zawodników łączy niestety ta sama przypadłość. Słaba praca biodra w podporze. Obaj generują gigantyczną sprężynę, ale przy niedostatecznym udziale stawu biodrowego. W efekcie oscylacje pionowe przeważają nad poziomymi i cały talent ulatnia się w kosmos. Dosłownie. Ten błąd techniczny, który jest możliwy do poprawy, limituje możliwości rozwoju kariery.

Zacząłem tłumaczyć pierwsze 13min filmu o powięzi. Tylko co ważne.

Niedziela, 3 czerwca (22 tydzień)

Start: 5km (17:55) w Europamarathon Görlitz-Zgorzelec.

Start uważam za udany, biegi w Görlitz niestety nie należą do szybkich, tutaj biega się na miejsce ze względu na wzniesienia i nieprzyjemne trasy. Dzisiaj pogoda dopisała, zatem nastawiłem się na kontrolowany bieg na czucie i samopoczucie :), start spontaniczny ze względu na młodzież i nie chciałem się przepychać więc obserwowałem i starałem się, żeby potencjalni rywale nie uciekli za daleko. Po ok 1km byłem już na 4m, a przede mną 2 Niemców i prowadzący nasz znajomy Tomek z Węglińca jeszcze nie do pokonania :). Przed pierwszym wzniesieniem obaj Niemcy przede mną utrzymywali się w stałej odległości ok 20m i 50m więc przeprowadziłem pierwszy atak i zostawiłem jednego za sobą. Następnego zaatakowałem na zbiegu, żeby przed kolejnym podbiegiem już oddalić się na bezpieczną odległość i dotrzeć do mety na 2m. Cieszę się z udanej taktyki i ruchu, który pozwolił mi na podbiegach i zbiegach wykonać zamierzony i skuteczny plan :).

Jeszcze parametry biegu. Biegłem w NIKE ZOOM FLY ze względu na agresywną trasę i bałem się że w ALTRACH stopa będzie się przemieszczać i mogę upaść. Dużo kostki brukowej i nierównego asfaltu. Długość kroku do połowy dystansu była ponad 1,7m i potem spadła do 1,6m, może ze względu na podbiegi? albo zmęczenie. Objętość w tym tygodniu 37km bez mocnych akcentów, tylko na naszej mocnej poniedziałkowej pracy (załącznik). Potem to popierdółka.

Na podium już w przywiedzeniu ;), ale żeby w biegu było tak jak na podium to muszę dalej cierpliwie uczyć się i panować nad emocjami, które zasłaniają to czego na treningu w spokoju się uczymy. Bo w biegu to ucieka.

Robert

Tomek,
zrób sobie taki maratonik zmiękczający jaki pokazałem na filmie z Robertem. Z częstym zatrzymywaniem się na nożyce, pracę w przywiedzeniu, sprężynowanie w damskim sikaniu itp. Po godzinie takich zabaw aura biegu zmienia się. Niskie zejście nie jest wymuszone. Staw biodrowy oddziela się od miednicy i nie ciągnie jej ze sobą w trakcie jego rozciągania i ładowania. Uporczywość działań i ich niska intensywność jest tu kluczem do mobilizacji tkankowej i nadania ruchowi cechy sprężynowania.

Niedziela, 3 czerwca

Pobawiłem się. W sumie miałem niecałą godzinę więc pewnie nie zrobiłem tego należycie starannie, ale coś tam poczułem. Na pewno po takim podskakiwaniu przez pierwsze kilkaset metrów nogi same lecą do przywiedzenie. Później już tego ruchu musiałem szukać, jak całkiem gdzieś odpływałem to stawałem i znowu sikanie, podrygiwanie itp. Pod koniec już mi się wydawało, że zostaje to w miarę na stałe, ale pewnie to tylko moje odczucia.

Klepnąłem wolne od 20.07 do 24.07 więc już możesz uważać, że oficjalnie się wpraszam. Możesz organizować grupę biegową na ten termin ;). Zobaczymy jak będzie u mnie. Oczekuję tego 20 z niecierpliwością i lekkim niepokojem ;).

Filmik z kilku prób.

Skoor

Cały czas brakuje dynamicznej stabilizacji miednicy. Pisałem o tym również tutaj. To jest u Ciebie w tej chwili kwestią przesterowania przywiedzenia. Na pierwszym ujęciu z nożyc cały czas jest blokada, nie ma prawa tak trząść się pośladek. Za krótkie jest to zejście w biodrze. Musisz to załapać, bo inaczej po pierwszym treningu w Iten będziesz cierpiał.

W utrzymaniu ruchu pomaga ciągła wizualizacja zginania pantografu, szukanie rozciągania w plecach i po wewnętrznej stronie kolan. Tkanka reaguje na takie impulsy rozciągające już od pierwszego treningu. Po kilku tygodniach można przemodelować cały ruch. Warto więc poświęcić szczególną uwagę na trajektorię pracy i uporczywie rzeźbić w kolagenie. Masz też to ułatwienie, że wiesz już jak pracuję z zawodnikami i nie zaskoczy Cię przesterowanie, które stosuję w mojej pracy. Dobrze by było, żebyś już był gotowy na to, co będziemy robić w Iten. Obok wyciągnąłem przykładową stopklatkę z twoich ćwiczeń. Widać zginanie i rotację, ale dla lewej nogi, a chodzi o zgięcie pantografu nogi podporowej. W tym momencie prawa noga nie zgięła się dostatecznie i nie przywiodła kolana, czyli mięśnie prostujące staw biodrowy nie zostały rozciągnięte w optymalny sposób. Praca nad prostownikami stawu biodrowego jest trudna, ponieważ mięśnie, w szczególności  mięsień pośladkowy wielki, są grube i krótkie. Nie poddają się łatwo naszej woli. Stąd konieczna jest długotrwała mobilizacja tych struktur i stosowanie niskich przeciążeń.

W poniedziałek na treningu miałem zawodnika z poziomu 14:18/5k. Zajechałem Sebastiana tempem 6:30-7:00/km. Po 20 minutach zaczęło wchodzić wszystko jak u czarnych. Miednica wypoziomowana. Zero z tym problemów. Da się to uzyskać. Potrzeba jednak mega koncentracji na ruchu. Po 40 minutach skończyliśmy trening, ponieważ zaczęło narastać zmęczenie materiału i przez to usztywnienie ruchu.

CZUCIE BIEGU

Ten tekst jest próbą zmierzenia się z ograniczeniami internetu. One pojawiają się zawsze, gdy poruszane zagadnienia wkraczają na poziom szczegółowości, który bardzo trudno przekazać drugiej osobie na odległość, a relatywnie łatwo w bezpośredniej rozmowie podczas treningu. Jednym z takich zagadnień jest czucie biegu. Jak drogą mailową lub poprzez tekst artykułu przekazać czucie, smak lub zapach? Poruszamy wtedy wyobraźnię odwołując się do skojarzeń, obrazów mentalnych i wszelkich metod wyrażenia czegoś naokoło, bo bezpośrednio się nie da.

Z czuciem biegu zazwyczaj kojarzymy wrażenia umieszczając je na skali łatwości lub trudności. Znamy doskonale takie określenia dla treningu jak „easy” lub po naszemu „tempo konwersacyjne”. Albo „comfortable hard” lub „ciężka orka” w stylu polskim, którą określimy na przykład interwał 12×1000 na przerwie 2 minuty. Jeżeli więc mamy już jakiś staż biegowy, to wiemy wtedy z własnego doświadczenia, jak będziemy się czuć biegając dany trening.

Niestety staż biegowy nijak się ma do tego czucia biegu, o którym piszę. Z czuciem biegu ściśle powiązany jest jego Rytm, który ma mniej wspólnego z kadencją biegu, choć powszechnie uznalibyśmy te dwa terminy jako synonimy, a więcej wspólnego z pulsacją ciała przejawiającą się jego oscylacjami. Więcej o Rytmie napisałem w artykule. Rytm pokazałem także na przykładzie biegu Haile Gebrselassie we wpisie SUB 9 (16), gdzie wspominam o charakterystycznej dla Rytmu, wzbudzającej pracy łokcia.

Praca łokcia podczas biegu, a konkretnie jego ruch w tył jest ściśle powiązana z wybiciem oraz wzniosem kolana nogi wolnej, czyli tej która zatacza wahadło przednie. Weźmy dla przykłady prawy łokieć. Podczas biegu jego ruchowi w tył towarzyszy wznios prawego kolana i wybicie z lewej nogi. Ta współpraca polega na wzbudzaniu mniejszą masą (łokieć) masy większej (reszta ciała). W efekcie uzyskujemy większe przyspieszenie wzniosu całego ciała. Takie zgranie mas prowadzi do rezonansu, czyli przy minimum nakładu energetycznego uzyskujemy maksimum efektu w postaci ruchu lokomocyjnego (tak też można by opisać ekonomikę biegu). Redukując ciało człowieka do poruszającego się punktu reprezentującego środek masy, ruchem lokomocyjnym będzie w tym przypadku poruszanie się tego punktu po krzywej balistycznej.

Opis Rytmu jako współpracy mas wiąże się z koordynacją ruchową fazy wybicia. Spróbuję przekroczyć ograniczenia internetowe, pokazać to na przykładach i opisać słowami czucie Rytmu, a co za tym idzie – czucie biegu.

Ćwiczenia koordynacyjne w statyce symulują współpracę mas. Pokazane są tam różnego rodzaju zabawy koordynacyjne w statyce, marszu oraz truchcie. Wszystkie są bardzo ciekawymi formami aktywizującymi i zmiękczającymi całe ciało oraz poprawiającymi koordynację. Dzięki nim można zorientować się kiedy ktoś jest skoordynowany, a kiedy nie jest. Istnieją ćwiczenia koordynacyjne, które przedstawiają szczególną wartość w kontekście Rytmu biegu średnio i długodystansowego. Będą to ćwiczenia koordynacyjne w marszu i truchcie, podczas których Rytm wzmocnień łokciem lub wymachem (obrotem) ręki przypadał będzie na wznios całego ciała w górę. Więcej szczegółów można doczytać w artykule i obejrzeć na załączonym do niego filmie.

Powyższe przykłady pozwalają uświadomić sobie rozległość zagadnienia koordynacji ruchowej. Jednak doświadczenie ich na własnej skórze wcale nie jest konieczne, żeby dobrze je rozpoznawać. Wystarczy być uważnym obserwatorem.

Poniższe animacje przygotowałem dla wszystkich, którzy chcą intelektualnie zmierzyć się z czuciem oglądanego biegu bez konieczności ruszania się z fotela. Są to propozycje zabaw, których celem jest wizualizacja pracy łokcia i Rytmu biegu. Te zabawy prowadzą do wyostrzenia spostrzegawczości oraz nabrania pewności i wprawy w ocenie ruchu. Można stać się ekspertem od techniki biegu nie przebiegając w życiu nawet kilometra. Temat czucia biegu da się ogarnąć intelektualnie. Dobry opis pozwala widzieć, to co wcześniej umykało uwadze.

Na poniższej animacji widać dobrze skoordynowany ruch biegowy. Sylwetka porusza się płynnie i sprężyście. Dobór widoku nie jest przypadkowy. Najlepiej jest oceniać ruch biegowy i jego dynamikę patrząc na zawodnika od tyłu.

Jeżeli spowolnimy animację do 1½Hz, to bez problemu możemy wyodrębnić pracę łokcia w tył. Skupmy się na prawym łokciu. Jego ruchowi w tył można przyporządkować wybicie z lewej nogi. Nieco trudniej będzie zgrać z ruchem łokcia w tył wznios prawego kolana, ale wystarczy spowolnić animację do 1Hz i to też stanie się łatwe do zwizualizowania. Mamy teraz trzy elementy, na których możemy skupić uwagę. Akcja prawym łokciem, wybicie z lewej nogi i wznios prawego kolana. Przenosimy wzrok na linię pasa, poniżej liczby 17 na numerze startowym. Tam gdzieś jest środek masy biegacza. Jeżeli nie mamy problemu z wizualizacją współpracujących elementów przy częstotliwości 1 herca, to możemy spróbować z 1½Hz. Potem z jeszcze większą częstotliwością, aż do 3Hz, czyli wizualizujemy współpracę elementów podczas rzeczywistej prędkości odtwarzania. W ten sposób uwrażliwiamy się na Rytm biegu wzbudzany prawym łokciem.

Kolejny poziom intelektualnej pracy nad czuciem biegu można osiągnąć dzięki poniższym animacjom. Włączamy tylko animację górną, ustawiamy prędkość na 1½Hz. Skupiamy się na prawym łokciu wizualizując pracę pozostałych elementów z nim współpracujących. Następnie zatrzymujemy animację górną i włączamy animację dolną, ustawiamy prędkość również na 1½Hz. Skupiamy się na wybiciu z lewej nogi wizualizując pracę pozostałych elementów z nią współpracujących.

Intelektualne poczucie biegu dopełni się, gdy przy tej samej częstotliwości odtwarzania spróbujemy zsynchronizować obie animacje. Analogiczne efekty możemy przećwiczyć dla wzbudzania Rytmu lewym łokciem. Ciekawy efekt pojawia się, gdy zsynchronizujemy animacje w taki sposób, że wzbudzeniu prawego łokcia przyporządkujemy wybicie z prawej nogi. Wówczas uzyskamy wrażenie biegu do tyłu. Dzięki takim sztuczkom uczymy się widzieć więcej. Na przykład dobrze zsynchronizowany bieg do tyłu ujawnia nadaktywność pracy lewej łopatki, co do tej pory umykało uwadze.

FORUM DYSKUSYJNE

Artykuł PROJEKT SUB 9 (18) – czucie biegu pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Skoor ma od kilku dni nowe życie, dlatego nowe życiówki zeszły na drugi plan.
Jak tam noce i dnie, przyjacielu? He, he.

Spoko, młody śpi. Rodzicielstwo jako „dojrzały pierdziel” ma pewną zaletę. Człowiek mniej się przejmuje i podchodzi do takiego pierda małego na luzie. Prawie nastoletnia córka i 8 latka bodźcują na tyle dobrze, że młody swoimi stękami nie przekracza progu wywołującego zniecierpliwienie ;). Generalnie je, śpi, wali kupy i to wszystko. Jedyne co wprowadza pewien dyskomfort to to, że zostałem wywalony z mojej miejscówki na łóżku i muszę spać przy ścianie.

Biegowo to w niedzielę zrobiłem 16km w upale i biegło mi się nadzwyczaj dobrze. Miało być 8 i powrót do domu, ale postanowiłem wykorzystać dobre samopoczucie. Wprawdzie kompletnie olałem skupianie się na ruchu, ale i tak garmin twierdzi, że podskakiwałem na za niskiej kadencji.

Skoor

W czwartek jadę do Czech i przy okazji wlecę z twoim Strydem do Roberta. Będzie jazda…

Poniedziałek, 14 maja (20 tydzień)

Jest taki plan:
17.05 Zgorzelec: popołudniowy trening biegowy + wieczorek zapoznawczy
18-19.05 Karlowe Wary
20.05 – Zgorzelec: popołudniowy trening taneczny patrz załącznik
21.05 – Zgorzelec: poranny trening biegowy i czas wolny

Czy trener ma jakieś pytania?

Robert

Znajdzie się jeszcze jakieś miejsce na parkiecie?

Wtorek, 15 maja

Parkietu wystarczy dla wszystkich :).

Wczoraj na przełaju sama radość z pracy biodra, normalnie czuję się jak Edwin Kipyego (ale to tylko moje odczucia, wizja pewnie inna). Teraz kiedy ruszyło biodro czuję dopiero pracę pośladków. Na podbiegach najbardziej, a i podbiegi najbardziej sprawiają mi radość jak wybicie idzie z biodra i rozpędzam się pod górkę :). Na zbiegach, kiedy prędkość rośnie JUŻ MNĄ NIE BUJA, bo umiem nad tym panować.

Robert

LUZ

Spoglądam czasem dzieciakom przez ramię na ekran komputera, żeby zobaczyć, cóż to za siła, zdolna przykuć młody organizm na wiele godzin do fotela. Nigdy nie byłem fanem gier, a z punktu widzenia biomechanika jestem ich wrogiem w takiej formule. Poza tym animowane postacie, pomimo imponujących możliwości odzwierciedlania detali i rysów twarzy, poruszają się wciąż z gracją łazików na marsie. Podobnie zresztą jest ze wszelkimi robotami humanoidalnymi. Gracja i dynamika, to ciągle wyzwanie dla projektantów. Nie da się dobrze zamodelować ruchu biegowego w jakim poruszają się w realu zwierzęta i ludzie. To wszystko jest wciąż toporne jak kreskówki z Bolkiem i Lolkiem, albo innym pokraką z krainy deszczowców. Tak sobie myślałem jeszcze do niedawna.

Grzegorz uświadomił mi, że Atlas, robot wypuszczony na rozbieganie przez Boston Dynamics, może stać się inspiracją do tworzenia obrazu mentalnego ładowania nogi podporowej z zachowaniem perfekcyjnie ustabilizowanej „miednicy”. Bieg Atlasa zaskoczył mnie swoim realizmem, a właściwie realnie odczuwalną dynamiką ruchu. Można w nim dostrzec namiastkę całościowej pracy ładowania i rozładowywania elastycznych komponentów, bez skupiania uwagi na detalach drażniących dotąd oko, w mniej udanych konstrukcjach.

Czy Atlasa czeka dalszy progres ruchowy? Zapewne tak, ale ta formuła ma swój widoczny horyzont możliwości. Całościowa praca ładowania i rozładowywania elastycznych komponentów jest możliwa, dopiero wtedy, gdy robot składać się będzie w przeważającej części z komponentów odkształcalnych sprężyście. Na razie proporcje są odwrotne.

Czy nauka bądź samonauka ruchu, będąca w zasięgu możliwości współczesnych robotów, wykazuje jakieś podobieństwo swojego przebiegu do ludzkiego procesu nauki? Wydaje się, że tak. Początkowo człowiek jest w stanie zmienić swój ruch w bardzo znacznym stopniu, w bardzo krótkim czasie. O charakterze ruchu decydują wtedy duże fragmenty ciała, duże i stosunkowo łatwo kontrolowane mięśnie. Z czasem jednak proces zmiany ruchu, prowadzący do coraz lepszego czucia bezwładności, powinien obejmować swym zasięgiem mniej uświadomione obszary ciała. Na to potrzebujemy z kolei coraz więcej czasu. A im bliżej biomechanicznej perfekcji tym dłużej trwa zmiana. Prostym przykładem może być proces przejścia od lądowania na pięcie do lądowania na śródstopiu. Można to zainicjować praktycznie natychmiast i kontrolować tę zmianę, by utrwaliła się. Niestety, poza większą świadomością i wyczuleniem na ten aspekt biegu, cała reszta jest zazwyczaj poza naszą kontrolą. W najmniejszym stopniu panujemy nad cyklicznością napięcia i rozluźnienia, w praktyce pozostając w ciągłym, podwyższonym napięciu ciała podczas biegu.

W niedzielę w Białymstoku odbył się półmaraton z udziałem naszych wyczynowych zawodników. Był Emil Dobrowolski i Damian Kabat oraz kilku trzecioligowych Kenijczyków. Taka lokalna impreza bez historii, ponieważ nic specjalnego się tam nie wydarzyło, co miałoby jakąś większą wartość sportową. Nie pisałbym o tym, gdyby nie  ukryta wartość jaką niesie możliwość obserwacji i porównań ruchu zawodników z czołówki. Nie tylko podczas biegu, ale podczas rozgrzewki i potem po biegu.

Na półmaraton wybrał się Kamyk, który później w długiej rozmowie telefonicznej podzielił się ze mną swoimi spostrzeżeniami i wrażeniami. Poszedł tam tylko po to, żeby zobaczyć luz i ewentualnie go poczuć. Oglądał Emila i Damiana stwierdzając, że wyglądają jak maszyny do biegania i poza kolorem skóry nie odbiegają jakoś warunkami fizycznymi od Kenioli. Do momentu, gdy nie przejdą do biegu. Ruch jest niestety rozczarowaniem. Praca stawu biodrowego od razu pokazuje przepaść pomiędzy białymi i czarnymi. Jest to bardzo wyraźnie widoczne nawet w przypadku analizowania i porównywania naszych z przeciętnymi pod względem ruchu i wyników Kenijczykami.

No ok, ale zobaczyć luz to jedno, a poczuć go, to zupełnie inna sprawa. Jak poczuć luz? Trzeba przekroczyć barierę kulturową i nie bać się eksplorować nowe rejony niewiedzy. Kamyk w marszu menela podszedł do Kenioli i przywitał się z nimi. Nie po naszemu, czyli krótko i nerwowo albo z intencją zmiażdżenia drugiej osobie dłoni, co jest nierzadko punktem honorowym przywitania. Przeciągnął długość uścisku daleko poza normy czasowe białego człowieka i wkroczył w świat tych ludzi. Szmatki – tak w jednym słowie Kamyk określił poczucie witanych Kenijczyków.  Miękka aura nieznanego dotąd dotyku pozostaje w nas potem na długo. Warto ją wykorzystywać w obrazach mentalnych, bo nadaje się do tego idealnie. W tym kontekście przywitanie się na przykład z Atlasem mogłoby przypominać witanie się z kombinerkami.

W pierwszym ćwiczeniu na filmie z Rudą, a także na filmie poniżej, pokazałem przykładowe ćwiczenia na czucie bezwładności, które mogą być nazywane ćwiczeniami zmiękczającymi, albo ćwiczeniami wprowadzającymi dekompresję w stawach i tkankach. Jakkolwiek naukowo byśmy je nazwali chodzi w nich o to, żeby poczuć luz, czyli najmniej uświadomiony element pracy nad ruchem. Luz jest właśnie tym  na razie nieosiągalnym horyzontem dla Atlasa. To ostatni przyczółek humanizmu, o który walczę i który promuję w naszym projekcie.

Wtorek, 15 maja

Paznokieć (po wypadku na zawodach) zszedł, ale już nie boli. Tak się składa, że pierwszy tydzień praktycznie tylko się rozciągałem i rolowałem. I tak dopiero od zeszłego tygodnia znowu biegam i ćwiczę.
Obecnie robię więcej ćwiczeń aniżeli biegam. Do tego dużo czytam i oglądam. Staram się tworzyć trwałe obrazy mentalne.

Fajnie wychodzą te ćwiczenia Rudej. Po takim pokazie znacznie łatwiej o ich wykonanie. Ale myślę, że to i tak dosyć indywidualna sprawa. Własne odczucia są tutaj ważniejsze. Podobne ćwiczenia wykonywałem już od jakiegoś czasu, ale podpierałem się na piłce, a nie na ławce. Odczucia były podobne, tylko jeszcze bardziej miękko.

Czasami czuję to w biegu tak jak Robert to opisuje. Jest sprężyna, rytm itd. Gęba się sama śmieje. Niestety często w takich momentach łapię się na automatycznym przyspieszaniu i wraz ze wzrastającym tempem gubię się i tracę luz. Nie potrafię tego do końca kontrolować – ciekawe.

Już od dłuższego czasu zauważyłem to, co ostatnio opisujesz – podbiegi są łatwiejsze, na zbiegach już trzeba tego szukać. Na wyścigu pierwsze kilometry to były zbiegi i to spore. Znajomi nie mogli się nadziwić jak ja umiałem tak w dół pędzić i do tego tak bardzo luźno wyglądać.

Nie umiem coś syna namówić do nagrywania mojego biegania, może w ten weekend coś się uda, to dam znać. Obecnie nic nie zmieniam, mój tydzień to 2x podskoki, 2-4 x skakanka (rano), 3-4 x bieganie, codziennie rozciąganie, wałkowanie i zabawy rozluźniające powięź. No i 2-3 x siła z własnym ciałem – brzuszki, plecy itp. Waga trochę poleciała i obecnie stoi przy 60kg, ale myślę że jeszcze trochę zleci, bo mamy lato i się więcej pocę.
Jak masz jakieś propozycje, to wal śmiało.
Pozdrawiam

Adam Balachowski

Skup się w najbliższych kilku tygodniach na zmiękczaniu zamiast wzmacnianiu tkanek klasycznymi brzuszkami albo prasowaniu mięśni rolowaniem. Jedno ćwiczenie z wahadłowymi obrotami tułowia już wrzuciłem na początku filmiku z Rudą, który przywołujesz. Kolejne ćwiczenia masz we wpisie powyżej. W nich skupiam się na obrotach rąk i wymachach nóg. Po takiej półgodzinnej sesji rozgrzewkowej zyskujesz dużą wrażliwość na ruch. To jest specyficzny sposób mobilizowania tkanek, ponieważ prowokujesz ich dekompresję zamiast kompresji. Zmiękczanie w rzeczywistości, już podczas biegu, sprowadza się do lepszego czucia bezwładności i ostatecznie o to w tej zabawie chodzi. Wiesz, co dzieje się z twoimi rękami i nogami. Wiesz gdzie się znajdują i jaką mają geometrię bez patrzenia na nie. Taka hiper percepcja szybko zanika, ale w twojej głowie już zaczyna inicjować jakiś proces zwiększający świadomość działania siebie samego.

Tak może wyglądać luz przy tempie grubo poniżej 3 minut/km. Dla wielu jest to tempo przebieżek, czyli około 16s/100m. Elastyczność tkankowa i bezwładność mas, to słowa kluczowe. Nie ma tutaj żadnych szarpnięć tułowiem w trakcie lądowania. Nie ma rozpaczliwego wymachiwania rękami w poszukiwaniu równowagi i walki z własnym ciałem oraz przeciążeniem. Jest pełne wyciszenie (brak przyruchów) i wprawianie ciała w rezonans. Rytm wzbudzany jest akcją łokcia w tył, oddzielając fazę napięcia (ładowania) tkanek od fazy rozluźnienia (rozładowania) tkanek. Dopiero w końcówce jest włączona wyższa kadencja. Tutaj fragmenty tego biegu. Tak wygląda flow.

Wczuwanie się w bezwładność poruszających się kończyn daje kontrolę nad ciałem większą aniżeli jakiekolwiek ćwiczenia wzmacniające. Zwłaszcza na dużych prędkościach. Bezwładność jest cechą każdego ruchu proksymalnego. Poprawny technicznie bieg, jest przykładem ruchu proksymalnego, czyli inicjowanego od centrum masy i rozchodzącego się promieniście ku odległym częściom ciała. O ruchu proksymalnym wspominałem już wiele razy w artykułach (1, 2) i na forum.

Chciałbym, żebyś potestował Altry, model Escalante. Właśnie pod kątem utrzymania luzu i dobrej pracy ładowania biodra na większych prędkościach. Przemyśl sprawę. Uważam, że jesteś już przygotowany na wyczuwanie niuansów związanych z oddziaływaniem przeciążeń na ciało. Oczekiwałbym opisu twoich odczuć i porównań Escalante do innych modeli, w których zazwyczaj biegasz.

Środa, 16 maja

Dzisiaj 15x200m w 34÷35sek p.90s i fajnie było. Na prędk. 35sek mogłem kontrolować technikę, ale nie wiem jak to wygląda z boku. Wolne truchtanie na 155spm daje frajdę, bo czuć balansowanie na biodrze. Żeby tylko jutro nie padał deszcz na treningu.
Do zobaczenia.

Robert

FORUM DYSKUSYJNE

Artykuł PROJEKT SUB 9 (15) – luz pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Czwarta część artykułu o motoryce jest kontynuacją jakościowego opisu ruchu biegowego z wykorzystaniem obrazów mentalnych.

Obrazy mentalne w pracy nad ruchem są najskuteczniejszymi metodami na poprawę czucia ciała, wyczuwania jego granic, miejsca jakie zajmuje w przestrzeni i sił jakie na nie oddziałują. O skuteczności danego obrazu decyduje intensywność emocji jakie wywołuje, czas ich trwania oraz poziom koncentracji. Zwłaszcza koncentracja wydaje się być kluczowym elementem decydującym o skuteczności zastosowanego obrazu.

Koncentracja oznacza skierowanie wszystkich strumieni świadomości na jeden jedyny punkt, jedną pojedynczą myśl. Ci, którzy potrafią się całkowicie skoncentrować na jednej rzeczy, odniosą sukces we wszystkim, czego się podejmą; we wszystkim będą osiągali szybkie postępy. (Alfassa 1982a, s. 143)

Czytaj więcej…

FORUM DYSKUSYJNE

Artykuł Motoryka część IV – proksymalność i bezwładność pochodzi z serwisu parawruch.pl.