Współpracując już od kilku lat z czeskim organizatorem biegów RunCzech mamy świetną okazję, by nie tylko w Kenii móc przyglądać się najszybszym biegaczom świata. W tym roku także zajęliśmy miejsca na pace media caru i cały półmaraton jechaliśmy przed męską czołówką biegu. Trasa w Pradze nie jest najłatwiejsza, lecz na pewno jest bardzo urokliwa. Prowadzi wzdłuż rzeki Wełtawy, a biegacze kilkakrotnie przebiegają przez praskie mosty. Na całej trasie słychać zawsze głośny doping licznych kibiców. Do walki biegaczy zagrzewają też zespoły muzyczne i rozstawione stanowiska DJ-ów.

Bieg wystartował punktualnie o 10 rano. Kenijscy zawodnicy od razu wysunęli się na prowadzenie. Oglądając ich z paki pick-upa miałam wrażenie, że pacemakerzy nie mieli na tyle siły, by trzymać tempo jakie wymuszali na nich biegnący za ich plecami Kenijczycy. Tego dnia w Pradze było słonecznie i bardzo ciepło.  Wbrew pozorom Afrykanie trenują na co dzień w odmiennych warunkach. Zarówno obozy biegowe w Kenii jak i w Etiopii zlokalizowane są na dużych wysokościach ok 2400 i więcej metrów nad poziomem morza. Jest tam więc wręcz chłodno. Podczas wczesno porannych długich treningów biegają w temperaturze ok 10-12 stopni Celsjusza. Dlatego startując w Europie wysoka temperatura często jest dla nich zaskoczeniem i dużym wyzwaniem.

Półmaraton w Pradze wygrał drugi raz z rzędu Benard Kimeli z czasem 59:07. Drugi Felix Kibitox (59:08) i trzeci Stephen Kiprop (59:20) dzięki złamaniu granicy 59:50 uzyskali dodatkowe bonusy finansowe. Całe podium stanowili Kenijczycy.

Wśród kobiet zaskoczeniem i pewnym rozczarowaniem był przerwany na półmetku  mocny bieg głównej faworytki Fancy Chemutai (KEN, PB 1:04:52). W trakcie biegu doznała kontuzji i została przewieziona na badania do szpitala. Wygrała inna z Kenijek, Caroline Kipkirui (1:05:44) biegająca obecnie w barwach Kazachstanu. Swoim wynikiem ustanowiła nowy rekord tego kraju. Druga była Lonah Salpeter (1:06:09), Kenijka reprezentującą Izrael, a trzecia nasza znajoma od uji – Lydia. Była przeszczęśliwa, bo pobiła swoją dotychczasową życiówkę o prawie półtorej minuty, kończąc zawody w czasie 1:07:52.

Yacool w trakcie biegu nagrywał czołówkę, by potem na dużym zwolnieniu móc analizować ich ruch. Wkrótce wstawimy na bloga opracowane nagrania.

Przy okazji dowiedzieliśmy się, że w tym roku Czesi stawiają na biegaczy z Europy. Na wszystkie biegi, które rozgrywane są poza Pragą, a należą do cyklu RunCzech (czyli półmaratony w Ołomuńcu, Karlowych Warach, Czeskich Budziejowicach i Usti nad Łabą) nie są już zapraszani biegacze z Afryki.  W ramach projektu Euroheros organizatorzy chcą dać większą szansę na wygraną biegaczom urodzonym w Europie.

Artykuł Euroheros z Kenii pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Jedenaście i pół tysiąca biegaczy z 78 krajów stanie w sobotę na linii startu 21 edycji półmaratonu w Pradze. Wśród nich pięciu zawodników z życiówkami poniżej 60 minut. W ostatniej chwili przyjazd odwołał drugi najszybszy połmaratończyk w Europie Norweg – Sondre Moen Nordstad (59:48), którego występ mogliśmy oglądać podczas niedawnego półmaratonu w Gdyni. Ma problemy ze zdrowiem.

Niestety na listach startowych elity nie ma żadnych biegaczy z Polski. Ze względu na zmianę przepisów przyznawania odznak IAAF, organizatorzy nie muszą już szukać najszybszych biegaczy z różnych krajów. Spowodowało to, że ogłoszoną elitę męską stanowią głównie biegacze z Kenii.

O wygraną powalczy między innymi ubiegłoroczny zwycięzca Benard Kimeli (KEN 59:47) oraz Stephen Kiprop – pierwszy na tegorocznych listach startowych (KEN 58:42). Rekord trasy z 2012 roku należy do Etiopczyka Atsedu Tsegay i wynosi 58:47.

Organizatorzy liczą jutro na zacięty pojedynek zwłaszcza pomiędzy paniami. Wśród nich Kenijka – Fancy Chemutai, druga najszybsza kobieta na dystansie półmaratonu (1:04:52, RAK Half 2018) oraz urodzona w Kenii, ale startująca obecnie w barwach Kazachstanu Caroline Kipkirui (1:05:07). Na dobry występ liczy też nasza znajoma z Iten – Lydie Njeri Mathathi. Przed przyjazdem do Pragi poprosiliśmy ją o przewiezienie nam z Kenii paczki uji. Jest to rodzaj mąki, z którego przyrządza się popularny w Kenii napój, bardzo pożywny, często pity przez Kenijczyków po porannych treningach. Lydia nas zaskoczyła, bo przywiozła nam dosłownie wór uji. Udało jej się spakować do torby 9 kg! Jej rekord życiowy to 1:09:25. Mimo, że to dopiero siódmy wynik na liście jutrzejszych zawodów, powiedziała, że chce powalczyć o życiówkę w granicach 1:07, co dałoby jej realne szanse na zajęcie trzeciego miejsca. Razem z inną kenijską zawodniczką mają plan, by biec po 3:05-3:10’/km i obserwować pierwszą grupę kobiet, a w przypadku sprzyjających warunków zaatakować.
Kobiecy rekord trasy należy do Joyciline Jepkosgei (KEN) i wynosi 1:04:52. W trakcie pamiętnego biegu w Pradze w 2017 roku Joyciline ustanowiła rekordy świata na 10 km (30:04), 15 km (45:37), 20 km (1:01:25) i w półmaratonie.

Transmisję będzie można oglądać online na stronie www.runczech.com.

Jeśli ktoś ma ochotę posmakować oryginalnego kenijskiego uji, to zapraszamy na nasze warsztaty biegowe.

Artykuł 9 kilo uji w Pradze pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Po sobotnim śniadaniu Czesi zorganizowali nam citytour po Pradze. Razem z nami na spacer wybrało się kilku zagranicznych dziennikarzy. Ponieważ w wieczornym biegu większość z nas miała wystartować na 10 km przewodniczka ograniczyła się z zakresem zwiedzania. Wszyscy znali słynne Hradczany, dlatego przespacerowaliśmy się innymi zakamarkami. Nasza przewodniczka wspomniała, że Praga powoli się wyludnia z rdzennych mieszkańców. Przeszkadza im natłok turystów, częste imprezy i hałas. Coraz więcej ludzi wybiera życie poza stolicą.

Wróciliśmy do hotelu w porze lunchu. Janek bardzo nalegał byśmy skorzystali potem z hotelowego basenu. Dla gości hotelu basen, sauna i siłownia były w cenie noclegu.

Po południu poszliśmy na linię startu. O 18 padł wystrzał do biegu na 5km w ramach Adidas Women Race. Jest to bieg, w którym udział mogą wziąć tylko kobiety, nie ma w nim nagród, ani pucharów, startują głównie Czeszki. Nie ma tu zawodniczek z Afryki. Ze startujących około 2000 kobiet, pierwsza na mecie pobiegła w granicach 17:30.

Start biegu głównego odbył się o 19:30. Wzięło w nim udział blisko 9000 biegaczy z całego świata. Bieg wygrał Kenijczyk Rhonex Kipruto, który uzyskał czas 26:46, zaledwie o dwie sekundy gorszy od rekordu świata na 10 km. Fenomenalny występ biorąc pod uwagę, że Rhonex ma dopiero 18 lat. W tym roku wygrał już Mistrzostwa Świata Juniorów w biegu na 10.000 m. Na konferencji po biegu zapytałam go czy po sukcesie na ulicy skupi się teraz na zawodach ulicznych. Odparł, że nie, nadal będzie trenował i startował na bieżni. W praskim biegu aż 11 zawodników złamało granicę 28 minut. Drugi był Geoffrey Koech 27:18, a trzeci Mathew Kimeli z czasem 27:26. Ubiegłoroczny zwycięzca był tym razem ósmy. Bernard Kimeli dobiegł do mety w czasie 27:50. Absolutnie nie był smutny, cieszył się ze swojego występu. Poza tym jak powiedział ostatnie pięć miesięcy mieszkał i trenował w Japonii i to miało główny wpływ na jego sobotni czas. To nie to samo co trenowanie w Iten.

Wśród kobiet wygrała Caroline Kipkirui z czasem 30:19, który jest trzecim najlepszym wynikiem w historii na tym dystansie. Faworytka biegu Fancy Chemutai biegła z kontuzją i uzyskała drugi czas 30:22 o sekundę wyprzedzając trzecią z Kenijek Dianę Kipyokei.

Po zawodach Czesi z RunCzech zaprosili nas do lokalnej restauracji na pyszną kolację. Były między innymi knedliki, hranolky i kufel piwa. 😉
Do hotelu wróciliśmy przed północą. Większość Kenijczyków jeszcze nie spała, nadal pobudzona wieczornym biegiem. Przewalali się na kanapach i fotelach w hotelowym lobby. Chwilę jeszcze z nimi porozmawialiśmy, większość mieszka i trenuje w Iten więc jest duża szansa, że się spotkamy z nimi pod koniec roku.

Cieszę się też bardzo, że Janek był z nami. Wyniósł z tego wyjazdu mnóstwo nowych doświadczeń. Zaskoczyło go to, że Kenijczycy są tacy uśmiechnięci i przyjaźni. To zupełnie inna mentalność niż choćby ta, którą obserwuje u części rówieśników w szkole czy na podwórku. Gdzie nierzadko rządzi siła i wulgaryzm, a dzieciaki szukają sposobu by sobie dokuczyć. Tu miał zupełnie inne emocje. Fajnie, bo może wyrabiać sobie swój mały światopogląd.

Artykuł Bardzo szybka dycha w Pradze pochodzi z serwisu parawruch.pl.