Wczoraj po zawodach do naszej bazy w Boma Ngonbe wróciliśmy późnym popołudniem. Poszliśmy od razu zobaczyć jak się czują biegacze. Jackson wyglądał lepiej, wrócił ze szpitala, gdzie dali mu jakieś tabletki przeciwbólowe. Nadal bardzo bolała go głowa. Zrobiliśmy mu kompres z mokrego ręcznika i kazaliśmy leżeć. Resztę zaprosiliśmy na wspólną kolację. Wszyscy zgodnie poprosili o herbatę z mlekiem i ugali z mięsem. Zanim kucharka zaczęła przygotowywać posiłek kazała za niego z góry zapłacić, 5.000 tanzańskich szylingów za herbatę i 20.000 za kolację, razem ok 12,5 USD za 10 osób. Pierwszą porcję jedzenia na cztery osoby dostaliśmy po godzinie. Podziwialiśmy cierpliwość Kenijczyków, którzy jak się okazało od rana nic nie jedli… Większość z nich wygrała coś w biegach, ale nagrody mieli odebrać dopiero jutro, w poniedziałek. Resztę zamówionego i opłaconego z góry jedzenia dostaliśmy po kolejnych 3h, po wielokrotnych interwencjach. Faktycznie Tanzańczycy są bardzo powolni… Ale jedzenie było pyszne. Dołączył też do nas Jackson.

Do naszego hotelu wróciliśmy dość późno. Musieliśmy jeszcze załatwić sobie dodatkowy nocleg u naszej ulubionej pani.

Rano żegnaliśmy się z nią z myślą, że już tu nie wrócimy. Nie ucieszyła się na nasz widok. Najchętniej chyba by nam odmówiła. Ale byliśmy z Nelsonem. Jej postawa jest dla nas jedną wielką zagadką.

Dziś jest poniedziałek i rano tuk tukami przyjechaliśmy z biegaczami na lotnisko, by ci mogli odebrać nagrody pieniężne. Zgadnijcie ile osób może pomieścić ten mały trójkołowiec – 6! Obstawiamy, że z przodu mogłaby usiąść jeszcze jedna osoba. Biegacze czekają na czeki. Potem jedziemy do Arushy do banku zrealizować je. Następnie na granicę, stamtąd do Nairobi i do Iten. Czeka nas znowu ponad 20h podróży. Samolotem byłoby około 1,5h. W Iten wrócimy do treningów i spokojniejszego rytmu dnia. Meshack powiedział, że wczorajszy bieg był prowadzony na miejsca, nie na czas. Tak z reguły biegają Kenijczycy. Yacool ustala już z nim plan działania na przyszły sezon. Będziemy ponownie starać się o wizę dla niego.

Artykuł Wolni jak Tanzańczycy pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Pobudka o 4:20. Nie jest nam dane wyspać się na wakacjach.
Noce są tu bardzo upalne. Nawet pod prześcieradłem nie da się spać. Szybki, zimny prysznic i idziemy do chłopaków, skąd o 5 rano miał nas wszystkich odebrać bus i zawieźć na start biegu. Ekipa była już na nogach, pili herbatę z termosu, niektórzy dodatkowo jedli chapati i mandazi. Meshack powiedział, że lubi przed treningiem wypić herbatę, bo wtedy jej liście rozjaśniają mu umysł. Mhm, nie wiem, gdzie on w tej mieszance cukru i mleka wyczuwa w ogóle posmak herbaty…

Okazało się, że w Tanzanii czas płynie podobnie jak w Kenii, a nawet wolniej. Kierowca zamówiony przez Nelsona spóźnia się pół godziny. Do tego przyjeżdża minibusem na 8 osób, a nas jest 15! Upchnęli nas ciaśniej niż sardynki w puszce. W końcu ruszamy. Na linię startu przyjeżdżamy kwadrans przed startem. Ledwo wysiedliśmy z busa lunął deszcz, na krótko, ale konkretnie. Na dworze nadal ciemno. Biegacze dopiero się schodzą. Mija 6 godzina, na którą zaplanowany był start i nic się nie dzieje. Pytam kogoś z obsługi o godzinę kiedy ma się odbyć start maratonu. Okazuje się, że jest przesunięcie o godzinę. Nelson zapewniał nas i wczoraj i dziś, że będzie media car dla prasy i że mamy w nim miejsca. Szukamy wszędzie tego pickupa. Pytamy ludzi z obsługi i policję, nikt nic nie wie. Nelson się gdzieś zmył, wkurzeni poddajemy się. O 7 wystartował maraton. Około 100 biegaczy. W tym momencie ktoś mówi, że leading car był i jedzie przed czołówką. Wskakujemy więc na motorek i każemy kierowcy gonić samochód. Po 100 metrach zatrzymuje nas policja i nie pozwala jechać, bo droga zamknięta, bo bieg. Dostajemy szału, nikt tu nie mówi po angielsku, nie idzie się z nikim dogadać. Kapitulujemy po raz drugi. Wtedy pojawia się jakiś gość, mówi po angielsku i chce nam pomóc. Tłumaczy policjantom, że jesteśmy dziennikarzami i że musimy się dostać do auta na czele biegu. Puszczają nas, wsiadamy na dwa motorki i gaz do dechy. Prawie mi głowę urwało. Mijamy biegaczy wśród nich Meshacka, biegnie z dwoma chłopakami na przedzie. Na krzyżówce zsiadamy z motorków, płacimy i czekamy na leading car. Jak się zbliża machamy i krzyczymy, by stanął. Jadą w nim jedynie policjanci, nie zatrzymali się, bo to nie był media car. Potem okazało się, że media car był, ale tylko dla półmaratonu. Poddajemy się ostatecznie, łapiemy stopa i wracamy na lotnisko, gdzie jest meta. Siadamy w pobliskiej restauracji, zamawiamy soki i mandazi.

Obserwujemy start półmaratonu i funbiegu na 5 km. W połówce startuje bardzo wielu biegaczy, dojrzeliśmy 3 białe twarze. A miało ich być niby „a lot”. Rozmawiamy z poznanym wczoraj gościem, który jest sekretarzem generalnym w Athletics Tanzania. Mówi nam o całej liście błędów i niedopatrzeń. Opóźnienie w starcie to tylko mały szczegół. Trasa została zmieniona w ostatniej chwili. Ponoć policja się nie zgodziła na wcześniejszą wersję. Do tego motor, który jechał na przedzie biegu na 5 km pomylił drogę, więc potem odmierzył 2,5 km na swoim liczniku i po prostu zawrócił. Trasa biegu połówki i maratonu pokrywała się. Ani trasa ani kilometry nie były dobrze oznaczone. Biegacze nie wiedzieli, gdzie biec. Pytali się tych, którzy już byli za nawrotką. Nasz znajomy Daniel mówił nam potem, że dwa razy się zatrzymał i pytał o drogę.

Jak biegacze dobiegali do mety nie było wiadomo czy to nadal, ci którzy kończą półmaraton czy już czołówka maratonu. W końcu wypatrzyliśmy Duncana, z naszej ekipy, kończył maraton jako pierwszy, około 2 minuty za nim dobiegł Meshack. Warunki do biegania były bardzo trudne. Nie wszyscy ukończyli. Karetka zwoziła mdlących z trasy i na trawie udzielano im pomocy. Wśród nich był Jackson, z naszej ekipy, biegł na trzeciej pozycji, ale na około 3 km do mety padł. Po porannym deszczu zrobiło się bardzo parno, biegacze kończyli zawody w pełnym słońcu. Bardzo się cieszymy, że Meshack dobiegł w zdrowiu i to na drugim miejscu! Mówił, że biegli grupą około 8 osób, na około 28 kilometrze Duncan zaatakował. Grupa się rozerwała. Meshack trochę odpuścił, a potem zaczął gonić i wyprzedzać kolejnych zawodników. Większość, która ukończyła dzisiejszy bieg ledwo chodzi, Meshack sobie truchta, w ogóle nie czuje nóg! Nie może być tak, że zwycięzca na mecie ledwo chodzi, a drugi na mecie wygląda jakby przebiegł co najwyżej dychę – powiedział yacool. Już planuje z Meshackiem treningi szybkości i pracę nad rozluźnieniem pleców. Nogi ma bardzo mocne, najsilniejsze z tej ekipy.

Czekamy na dekorację. Siedzimy na polanie pod rozstawionymi namiotami. Jakieś grupki Tanzańczyków próbują wzbudzać zadymę. Policja studzi nastroje, skutecznie. Okazało się, że chodzi o brak medali za ukończenie biegu. Na stronie organizatora było napisane, że każdy kto ukończy bieg niezależnie od dystansu i czasu otrzyma pamiątkowy medal i t-shirt. Na mecie ich zabrakło co nie spodobało się lokalsom. Upał okrutny. A my czekamy już chyba z godzinę, aż kolejny oficjel skończy przemawiać. Oczywiście wszyscy gadają w suahili, taki to tutejszy międzynarodowy maraton. A przemawiają strasznie długo. Każdy chyba chce się wykazać. Część ludzi śpi na plastikowych krzesełkach.

Ze względu na stan zdrowia Jacksona postanowiliśmy zostać tu do jutra. Dziś nie byłby w stanie podróżować tyle godzin. Mamy nadzieję, że jak odpocznie i się nawodni, to jutro będzie się lepiej czuć. Póki co dostał kroplówkę z glukozą, zawieszali je na gałęziach drzewa, pod którymi służby medyczne kładły mdlących zawodników.

Wymieniliśmy na lotnisku kasę na jeszcze jeden dzień pobytu. Podobno dziś w Nairobi były zamieszki, dotyczące wyborów prezydenckich. Więc w sumie to dobrze, że zostajemy tu jeszcze jedną noc. Popatrzymy sobie na Kili.

P. S. Oficjalnych czasów jeszcze nie znamy. Mamy tylko screen z zegarka Meshacka.

Artykuł Kilimanjaro Airport Marathon pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Pobudka przed 6 rano i spacer, by zobaczyć Kilimandżaro o poranku. Długo szukaliśmy miejsca, by zrobić zdjęcie bez drutów energetycznych. Góra była dobrze widoczna, choć w wieczornym słońcu bardziej nam się wczoraj podobała, śnieg bardziej się odróżniał na szczycie. Potem wróciliśmy do naszego hotelu na śniadanie. W restauracji nie było nikogo, krzesła postawione na stołach do góry nogami. Dwie dziewczyny zamiatały rózgami obejście. Jedna z nich na moją prośbę zaprowadziła mnie do recepcji. Tam, z mega fochem przywitała mnie wczorajsza dziewczyna. Chyba ją oderwałam od porannej toalety, bo miała w ręku szczoteczkę i pastę do zębów. Zapytałam grzecznie czy możemy prosić o śniadanie i że chcielibyśmy sok, sałatkę owocową i czarną herbatę. Nie patrząc mi w oczy odparła, że na śniadanie jest herbata i jajko. Powiedziałam, że nie chcę jajek, tylko owoce. „Nie ma”. Jak to nie ma? Nie ma owoców w Tanzanii? Nie. Poddałam się. Kazała nam czekać w pokoju. Po kwadransie przyniosła do pokoju termos z wodą i dwie saszetki z kawą… Dla nich czarna herbata to kawa. Wrrr … Znowu musiałam jej szukać i prosić o zmianę. Jajek się nie doczekaliśmy, ale to nawet i lepiej. Za duży upał na jajka. Herbatę wypiliśmy na łóżku, w pokoju brak krzesła czy stolika.

O 8 zgodnie z umową zjawił się Nelson. Poszliśmy na chwilę przywitać się z naszym biegowym teamem. Potem pojechaliśmy trójkołowym autkiem, tutejsze taxi boda boda na lotnisko Kilimandżaro. Tam miała się odbyć konferencja przedbiegowa. Czekaliśmy do południa, aż się wszyscy zbiorą. Poznaliśmy wielu tanzańskich coachów, wśród nich byłego rekordzistę Tanzanii na 10.000m Zakariah Barie. Bardzo dobrze znał Kipchoge Keino, kojarzył też naszego rekordzistę Bronka Malinowskiego.

Konferencja bardziej przypominała odprawę techniczną osób obsługujących jutrzejszy bieg. Do tego odbywała się w suahili więc nic nie rozumieliśmy. Później pojechaliśmy do Moshi, miasteczka u stóp Kilimandżaro. Musieliśmy kupić kartę SD do aparatu. Okazało się, że yacool czyścił jeszcze w domu w Poznaniu kartę i nie włożył jej ponownie do aparatu… Przy okazji zarejestrowaliśmy Meshacka na bieg. No to yacool wystawi jutro swojego pierwszego zawodnika w maratonie. Start o 6 rano. Trzymajcie kciuki!

Na obiad wciągnęliśmy pyszną tilapię z Jeziora Wiktorii. Pijemy soki z mango i marakui. Pyszne! Powoli będziemy wracać do naszej miejscowości Boma Ngone, bo za godzinę będzie ciemno. To dopiero nasz piąty dzień w Afryce, a czuję jakbym tu już była miesiąc.

P.s. yacool prowadzi właśnie rozmowę zagraniczną z coachem z Nowego Jorku. Czyżby szykowała się kolejna podróż…?

P.s. Niektórzy prosili o zdjęcia zwierząt z Afryki.

Artykuł Tanzańska pani z wiecznym fochem pochodzi z serwisu parawruch.pl.