Rano poszłam z Martyną do sklepu po bułki i ostatnie pamiątkowe drobiazgi. Szukałyśmy głównie świeżych owoców kumkwatów, które podobno są tak słynne na wyspie. Szczerze mówiąc poza pojedynczymi małymi drzewkami nigdzie nie widzieliśmy większych plantacji, a zjechaliśmy duży kawałek wyspy wszerz i wzdłuż. Skąd w takim razie je biorą? W jednym ze sklepów właściciel powiedział mi, że nie opłaca się im sprzedawać świeżych owoców, bo te są bardzo tanie. Lepiej jest robić z nich przetwory, dżemy, wtedy gotowe produkty mają wyższą cenę. W sklepach głównie można kupić kandyzowane owoce kumkwata w słodkich zalewach. Ale to już nie to samo. Świeży owoc jest wielkości śliwki węgierki, ma skórkę o fakturze pomarańczy, pestki jak cytryna, a w smaku jest pomarańczowy z nutką cytrynowego kwasu. Chciałyśmy przywieźć je do Polski, ale niestety nigdzie, w żadnym większym czy mniejszym sklepie nie udało się już ich znaleźć. Sklepikarze potrafią mówić parę słów po polsku – do widzenia, dziękuję. Mówią, że w sezonie sporo jest tu Polaków. My natrafiliśmy raptem na kilka osób, w tym dwóch młodych chłopaków, nieźle podchmielonych, idących o 9 rano z puszką piwa i głośno się kłócących na plażę. Masakra. Kolejny plus, że byliśmy tu przed sezonem.
Sprzedająca w sklepiku Greczynka wspomniała, że trudno jest się jej wydostać z wyspy. Nie ma stąd tanich połączeń poza sezonem letnim. W wakacje pracuje i zarabia, a gdy zimą chce gdzieś lecieć, to musi najpierw dolecieć do Aten i dopiero stamtąd szukać innych połączeń, co znacznie przedraża podróż.

Śniadanie zjedliśmy na naszym słonecznym tarasie. Dziś dołączyła do nas jaszczurka. Ostatnie pół dnia postanowiliśmy spędzić typowo na plaży. Spakowaliśmy wszystkie bagaże, teraz były naprawdę wypchane po brzegi i zapakowaliśmy je do auta. Yacool został na dużej plaży, gdzie ma otwartą przestrzeń do swoich pływackich treningów, a my z dzieciakami poszłyśmy za skałki, na plażę przy wraku statku. Chłopakom bardziej się tam podobało i upierały się, że woda tam jest cieplejsza.

Przed wyjazdem z Agios Gordios poszliśmy jeszcze do naszej ulubionej knajpki coś przekąsić. Pożegnaliśmy się z przemiłym, obsługującym nas przez ostatnie dni Grekiem. Janek wypisał kartki pocztowe, wrzucił do skrzynki i teraz zobaczymy ile dni będą szły.

Pojechaliśmy do stolicy. Zależało mi jeszcze, by przed odlotem zobaczyć pocztówkowy pejzaż Korfu – klasztor na wodzie Vlacherna. W zatoczce stały małe motorówki, którymi można za parę euro popłynąć wokół klasztoru i dopłynąć do pobliskiej wyspy, nazywanej Mysią Wyspą. Z jednego brzegu, na którym staliśmy na drugi prowadzi wąska betonowa grobla. Poszliśmy w kierunku drugiego brzegu. Byliśmy zaskoczeni ile ryb kotłuje się w wodzie, szczerze mówiąc dość brudnej. Dzieciaki były zachwycone, poza ławicami małych rybek i większymi sztukami, zobaczyły kraby i krewetki. Początkowe marudzenie „dlaczego zamiast leżeć na plaży znowu gdzieś jedziemy” zniknęło w oka mgnieniu. Kupiliśmy sobie po lodzie i poszliśmy jeszcze zobaczyć z bliska biały klasztor. Przyjrzeliśmy się też naszemu pasowi startowemu, faktycznie znajduje się na wodzie. Niestety nie startował, ani nie lądował w tej chwili żaden samolot. Podobno jest to niezły widok.

Znad zatoki pojechaliśmy już prosto na lotnisko. Zostawiliśmy auto na parkingu. Pani z wypożyczalni odebrała od nas kluczyki, sprawdziła stan i potwierdziła na dokumencie: all ok. Yacool świetnie się spisał jako kierowca. Przeszliśmy do hali odlotów i przystąpiliśmy do odprawy. Na pół godziny przed wylotem otworzyli bramki i wyprowadzili nas na schody prowadzące na płytę lotniska. Było po 18, ale słońce nadal mocno grzało. Czekaliśmy tak z dobry kwadrans, aż podjedzie autobus, którym pojechalibyśmy do samolotu. Okazało się, że mamy wszyscy cofnąć się do hali terminala. Z głośnika poleciał komunikat, że kapitan zgłosił jakąś awarię techniczną i mamy czekać na dalsze informacje. Po pół godzinie, kolejny komunikat i kolejne pół godziny czekania. Zaczynaliśmy robić się głodni. Zjedliśmy ostatnie owoce i ciastka. Wtedy padło hasło, samolot gotowy, możemy wsiadać. Start samolotu nad samym morzem faktycznie robi wrażenie. Choć dla mnie mało przyjemne było, gdy zaraz po starcie, wzbijał się i jednocześnie zawracał. Przez moment przeszła mi myśl, czy na pewno usunęli usterkę, która opóźniła nasz wylot i czy czasem nie zawracamy na pas startowy, albo nie spadamy. Gdy pilot wyrównał lot przez okienko widzieliśmy całą wyspę w promieniach zachodzącego słońca. Ma kształt taki jak magnes, który zawisł już na naszej magnetycznej ścianie.

Artykuł Gdzie te kumkwaty? pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Na dziś zaplanowałam wyjazd na południe wyspy, nad Jezioro Korisson. Umówiliśmy się, że wstaniemy wcześniej, tak by o 9 wyjechać. Dzięki temu mieliśmy poślizg tylko półgodzinny. Z Agios Gordios prowadziła tam całkiem niezła droga, choć jak zawsze pełna ostrych podjazdow, zjazdow i zakrętów. Po około 30 minutach byliśmy na miejscu. O Jeziorze Korisson czytałam, że jest obszarem objętym programem Natura 2000. Podobno jest to siedlisko wielu gatunków ptaków, żyją tam żółwie, a w czasie migracji można zobaczyć flamingi. Niestety jedyne co udało mi się dostrzec to była mewa i jakiś wróbel. Niemniej jednak miejsce warte odwiedzenia.

Dojechaliśmy tam od strony wioski Chalikouna. Jezioro porośnięte było trawami i sitowiem, od morza oddzielało je pasmo wydm. Yacool był ciekawy czy woda jest w nim słodka, ale nie za bardzo było jak to sprawdzić. W tym miejscu nad morzem była bardzo ładna, szeroka i długa, piaszczysta plaża. Do tego całkiem pusta. Pospacerowaliśmy sobie jej brzegiem brodząc w wodzie i zbierając muszelki. Potem z Jankiem pojechaliśmy szutrową drogą wśród wydm do miejsca, gdzie morze wąskim kanałem łączyło się z jeziorem. Stał tam domek i ambona i kładka, która umożliwiała  dalszą, pieszą wędrówkę wzdłuż jeziora.

W południe wróciliśmy do naszej miejscowości. Po drodze mijaliśmy ruiny XIII wiecznej twierdzy w Gardiki. W Agios Gordios poszliśmy na lunch do odkrytej wczoraj knajpki, zamówiliśmy pity wegetariańskie i gyros, lody na deser. Potem plaża i pływanie. Martyna na wczorajszym spacerze brzegiem morza odkryła wrak statku. Poszliśmy go zobaczyć z dzieciakami. Znajdował się na prawo od głównej plaży, za skałkami. Okazało się, że woda w tym miejscu jest dużo cieplejsza, plaża bardziej intymna, przytulna. Yacool robił swój półtoragodzinny morderczy trening pływacki, a my oddaliśmy się nadmorskiej rekreacji. Dopiero około 19 dzieciaki miały dość wody, głód pomógł nam zmobilizować je do zejścia z plaży. W międzyczasie nad plażę nadciągnęła mgła, a może to woda z morza tak parowała. Widok był niecodzienny.

Wróciliśmy pod wieczór do naszego domku na arbuza i zimne piwo, a potem poszłam jeszcze z chłopakami coś zjeść. Janek zajadał hamburgera, a my grecką pizzę z oliwkami, fetą, pomidorami i papryką. Niby nie byliśmy tak bardzo głodni z yacoolem, ale pochłonęliśmy pizzę bez mrugnięcia okiem. Była pyszna. Wracając do domku zdążyliśmy na zachód słońca, który dziś obejrzeliśmy z naszego tarasu.

Jutro będziemy łapać ostatnie promienie greckiego słońca, po południu przejazd do stolicy wyspy i wylot do Poznania. Ciekawe jak przyjmie nas Sudan. On też jest teraz na swoich wakacjach.

Artykuł Jezioro czy morze? pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Rano poszłam z Jankiem do lokalnego marketu po świeżą bagietkę. Tu wszystkie sklepy mają w nazwie market. Można w nich kupić podstawowe artykuły spożywcze, coś z warzyw i owoców, choć tu akurat asortyment nas rozczarowuje, może dlatego, że nie ma jeszcze sezonu i tylu turystów. Są też lokalne wyroby i pamiątki. No, ale nie zawsze jest chleb i masło. Pani nas przepraszała mówiąc, że te towary później jej dowożą. Mhm, było przed 10. Ale często spotykamy tu sklepy czy knajpy z karteczkami „czynne od 17” lub 18. Kupiliśmy więc chleb tostowy, pastę z oliwek, pomidory i papryki. Cytrusów mamy jeszcze zapas z poprzednich dni. Zjedliśmy śniadanie na naszym tarasie i znów pakowanie bagaży do auta. Coraz sprawniej nam to idzie.

Podjechaliśmy na moment jeszcze na dół, do portu po kilka pamiątek. Na straganie u jednej babuleńki kupiliśmy dwie koszulki. Nie mówiła po angielsku nic poza liczebnikami. Ale jej sprawiliśmy radość naszym zakupem! Wyściskała nas i machała na pożegnanie, gdy odjeżdżaliśmy.

W drodze do naszej kolejnej kwatery zatrzymaliśmy się w miejscowości Pelakes, na zachodzie wyspy. Na jednym ze wzgórz w pobliżu jest punkt widokowy nazywany „tronem cesarza”. Podobno zachody słońca podziwiał z tego miejsca cesarz niemiecki Wilhelm II. Widać stąd między innymi stolicę Korfu, leżącą na wschodzie. Zjeżdżając z góry zahaczyliśmy o lokalną piekarnię. Kupiliśmy kilka lokalnych ciastek, większość strasznie słodka i tłusta.

Dalej pojechaliśmy już bezpośrednio do Agios Gordios. Zgodnie z wcześniej wyczytanymi informacjami znajduje się tu duża zatoka i piaszczysta, dość szeroka plaża. Nasz kolejny gospodarz stwierdził, że skoro jest nas piątka nie da nam standardowego apartamentu, a cały nowo wybudowany domek. Cena nie uległa zmianie, a domek jest uroczy, z widokiem na leżące niżej zabudowania i morze. Rozpakowaliśmy się i spacerem poszliśmy na plażę. Zaskoczyła nas wyjątkowo ciepła woda. Najcieplejsza ze wszystkich dotychczas odwiedzonych przez nas miejsc. Yacool popływał dziś 1,5h i wyszedł bez drgawek z zimna jak wcześniej. Późnym popołudniem wracając do domku wstąpiliśmy na pitę i sałatkę, no i lody.

Na naszym tarasie przyjemnie świeciło słońce. Do zachodu było jeszcze ok 1,5h. Mnie już dziś zaczęło nosić. To już kolejny dzień bez biegania i zaczynam się robić nerwowa z „nic nierobienia”. Nie trafiłam do tej pory na żadne ścieżki, wszędzie asfaltowe drogi, wąskie, kręte, strome i bez poboczy. Nie biegam treningowo nigdy po asfalcie, szkoda mi nóg. Ale zaczynam się czuć jak nałogowiec, który odstawił używkę. Dlatego zostawiłyśmy wieczorem dzieciaki z yacoolem, a same z Martyną poszłyśmy się przejść. Droga pięła się stromo pod górę, na końcu był szlaban i jakiś Grek nas zawrócił mówiąc, że wstęp mają tylko goście hotelu. Zeszłyśmy więc do punktu wyjścia i wybrałyśmy inną opcję. Udało nam się obejść górę, która jest charakterystycznym punktem naszego miasteczka i którą dobrze widać z plaży. Z bliska wygląda jakby co jakiś czas odpadały od niej kawałki tworzącej ją skały. W pewnym miejscu droga była zniszczona prawdopodobnie przez jedno z osuwisk. W czasie naszego marszu słońce zaszło i zaczęło robić się zimno. Przyspieszyłyśmy więc kroku. Szłam z lekką obawą jak yacool daje sobie radę z chłopakami. Nie było nas w końcu ponad 2h. Jak doszłyśmy do domu on spał, a chłopaki bawiły się w chowanego skacząc po pobliskich dachach… Ja po żwawym górskim marszu od razu poczułam się lepiej.

Artykuł Wieczorne matek spacery pochodzi z serwisu parawruch.pl.