Wczoraj dobitnie doświadczyliśmy co znaczy tanzańskie poczucie czasu. Na lotnisku Kilimandżaro spędziliśmy 3h, czekając aż sportowcy otrzymają potwierdzone czeki, ze swoimi wygranymi. Jak się potem okazało, w tym czasie organizatorzy jedynie weryfikowali ich tożsamość na podstawie paszportów. Około 11 pojechaliśmy matatu do Arushy, gdzie w banku mieli dokonać wypłat. Wcześniej razem z Nelsonem i kilkoma biegaczami przeszliśmy się po kilku kantorach, by sprawdzić najkorzystniejszy kurs. Okazało się, że większość tych punktów nie ma wystarczającej ilości pieniędzy na wymianę.
Pod bankiem dołączył do nas facet, który wcześniej był też na lotnisku i dopiero tu wręczył sportowcom prawdziwe czeki. Zamiana ich na pieniądze trwała kolejne 3h! My w tym czasie z grupką osób, która nie odbierała wygranych czekaliśmy pod bankiem. Nikt nie powiedział, że będzie to trwało tak długo, poszlibyśmy sobie gdzieś usiąść… Jeden z Tanzańczyków powiedział jedynie, byśmy zaczekali „few minutes”. Jak już wszyscy wyszli z banku z grubymi kopertami, to Nelson zabrał tych co najwięcej wygrali taksówką do kantoru. Reszta miała wymienić drobniejsze wygrane na granicy. Nie było ich kolejną godzinę. Jak wrócili, była już 16 i okazało się, że o tej porze wszystkie autobusy wyjechały już w kierunku Nairobi i że zostaje nam poszukanie matatu. Średnio nam się ten pomysł podobał, ale wyjścia innego nie było. Zostawać kolejną noc w Tanzanii nie chcieliśmy. Poszliśmy więc spacerem na plac, z którego odchodzą matatu do granicy z Kenią. Było nas siedmioro więc szybko zapełniliśmy jeden z busów i ruszyliśmy w kierunku granicy.

Podróż trwała około 1,5h. Tanzańscy kierowcy jeżdżą bardzo ostrożnie i przepisowo. Zwalniają na wszystkich ograniczeniach, a jak jest nawet pusta droga, to nie przekraczają 80 km/h. Trochę nas to irytowało, bo momentami można było jechać sporo szybciej. Po drodze w kilku miejscach pod akacjami siedzieli co prawda policjanci, ale nie widzieliśmy tu żadnego radaru w ich ręku. Ruch jest znikomy, droga pusta, jedyne co może zakłócić podróż to krowa lub osioł, które czasem niespiesznie przechodzą sobie na drugą stronę. Mijaliśmy grupki Masajów ubranych w kolorowe tradycyjne dla nich stroje i kraciaste koce. Jadąc w tamtą stronę widzieliśmy parę strusi, teraz żegnały nas żyrafy. Takie mini safari za free.

Na granicy procedury tym razem poszły bardzo szybko i sprawnie. Masajskie kobiety obwieszone ręcznie robioną biżuterią starały się nam coś sprzedać, bransoletki, wisiory, kolczyki, zarówno mi jak i yacoolowi.

Cieszyliśmy się, że jesteśmy już z powrotem w Kenii. Szybko znaleźliśmy matatu, które miało zabrać nas do Nairobi. W zasadzie był to minivan, miejsca jak zwykle za mało, ale jakoś się zmieściliśmy. Podróż miała potrwać około 2,5h. I faktycznie tyle trwał przejazd. Tylko, że około 40 km od granicy w kierunku Nairobi ruch ponownie przybrał na sile. Bałam się tej jazdy. Klęłam i to całkiem głośno widząc kolejny ryzykowny manewr naszego kierowcy. Wyprzedzanie na trzeciego na nieoznakowanych progach zwalniających i to zarówno prawym jak i lewym poboczem, jazda bez świateł lub ciągłe oślepianie przez pojazdy jadące notorycznie na długich światłach, motory i rowery wiozące gabaryty bez żadnego odblasku, ludzie przebiegający pomiędzy pojazdami. Do tego unoszący się w powietrzu kurz niczym mgła ograniczający widoczność. To jak gra w kiepską grę komputerową, taki „river ride” w realu. Totalna masakra.

W Nairobi byliśmy przed 21. Było ciemno, ale ludzi i samochodów mnóstwo, do tego trąbiące auta i głośna muzyka. Kierowca zawiózł nas w pobliże miejsca skąd odchodzą matatu do Eldoret. Ekipa była głodna. Okazało się, że od rana, a w zasadzie od wczorajszej kolacji, którą im postawiliśmy nic nie jedli. Chcieli coś zjeść przed dalszą 7h jazdą. Weszliśmy do pobliskiej knajpy. Byłam tak zestresowana jazdą i zmęczona, że nie oponowałam. Pomyślałam jedynie, że moja mama byłaby przerażona widząc mnie w takim miejscu. Weszliśmy na piętro, tam było pusto i spokojnie. Zastanawiałam się jedynie czy w pierwszej kolejności spadnie nam na głowę zmurszały sufit czy zapadnie się pod nami podłoga. Kelner szybko i sprawnie nas obsłużył. Zamówiliśmy herbatę, chapati i ndenge, to coś jak nasza zielona soczewica. Jedzenie było bardzo smaczne i tanie. Rachunek za 12 osób wyniósł niecałe 9 usd. Wszyscy się najedli i byli zadowoleni. Pod knajpą czekało matatu. Ruszyliśmy do Eldoret o 23. Na szczęście kierowca włączył jakąś spokojną muzykę i nie tak głośno jak normalnie. Próbowałam przespać te 6h jazdy, ale nie było łatwo. Za mało miejsca, nogi mi drętwiały, tyłek bolał od siedzenia. W Eldoret byliśmy ok 4:30 rano. Czekał tam na nas znajomy kierowca, który w kolejnym matatu zawiózł już nas do Iten. Wysadził nas pod hotelem. 5:30. Zimno bardzo, to nie gorąca Tanzania… Na szczęście woda pod prysznicem ciepła, szybka kąpiel i do spania. W Tanzanii spaliśmy bez przykrycia, tu bez trzech kocy się nie da.

Rano z uśmiechem przywitały nas kelnerki. Co za odmiana w stosunku do tej panny z Bome. Opowiedziałam Thyline jak nas tam traktowano, śmiała się z niedowierzania.

Dziś odpoczywamy, może potem skoczymy kupić jakieś owoce. Będąc w Tanzanii na każdym kroku starano się nas oszukać, potem już wysyłałam Meshacka, by kupił mi owoce czy wodę, w innym przypadku płaciłam kilka razy więcej za to samo. Tu, w Iten nie czujemy się tak naciągani. Stwierdzam, że mimo że Tanzania pod względem przyrodniczym i komunikacyjnym bardziej mi się nawet podobała niż Kenia, to jednak ze względu na ludzi tu lepiej się czuję, jest bardziej swojsko.

Artykuł Tanzańskie „few minutes” pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Wczoraj po zawodach do naszej bazy w Boma Ngonbe wróciliśmy późnym popołudniem. Poszliśmy od razu zobaczyć jak się czują biegacze. Jackson wyglądał lepiej, wrócił ze szpitala, gdzie dali mu jakieś tabletki przeciwbólowe. Nadal bardzo bolała go głowa. Zrobiliśmy mu kompres z mokrego ręcznika i kazaliśmy leżeć. Resztę zaprosiliśmy na wspólną kolację. Wszyscy zgodnie poprosili o herbatę z mlekiem i ugali z mięsem. Zanim kucharka zaczęła przygotowywać posiłek kazała za niego z góry zapłacić, 5.000 tanzańskich szylingów za herbatę i 20.000 za kolację, razem ok 12,5 USD za 10 osób. Pierwszą porcję jedzenia na cztery osoby dostaliśmy po godzinie. Podziwialiśmy cierpliwość Kenijczyków, którzy jak się okazało od rana nic nie jedli… Większość z nich wygrała coś w biegach, ale nagrody mieli odebrać dopiero jutro, w poniedziałek. Resztę zamówionego i opłaconego z góry jedzenia dostaliśmy po kolejnych 3h, po wielokrotnych interwencjach. Faktycznie Tanzańczycy są bardzo powolni… Ale jedzenie było pyszne. Dołączył też do nas Jackson.

Do naszego hotelu wróciliśmy dość późno. Musieliśmy jeszcze załatwić sobie dodatkowy nocleg u naszej ulubionej pani.

Rano żegnaliśmy się z nią z myślą, że już tu nie wrócimy. Nie ucieszyła się na nasz widok. Najchętniej chyba by nam odmówiła. Ale byliśmy z Nelsonem. Jej postawa jest dla nas jedną wielką zagadką.

Dziś jest poniedziałek i rano tuk tukami przyjechaliśmy z biegaczami na lotnisko, by ci mogli odebrać nagrody pieniężne. Zgadnijcie ile osób może pomieścić ten mały trójkołowiec – 6! Obstawiamy, że z przodu mogłaby usiąść jeszcze jedna osoba. Biegacze czekają na czeki. Potem jedziemy do Arushy do banku zrealizować je. Następnie na granicę, stamtąd do Nairobi i do Iten. Czeka nas znowu ponad 20h podróży. Samolotem byłoby około 1,5h. W Iten wrócimy do treningów i spokojniejszego rytmu dnia. Meshack powiedział, że wczorajszy bieg był prowadzony na miejsca, nie na czas. Tak z reguły biegają Kenijczycy. Yacool ustala już z nim plan działania na przyszły sezon. Będziemy ponownie starać się o wizę dla niego.

Artykuł Wolni jak Tanzańczycy pochodzi z serwisu parawruch.pl.

Pobudka o 4:20. Nie jest nam dane wyspać się na wakacjach.
Noce są tu bardzo upalne. Nawet pod prześcieradłem nie da się spać. Szybki, zimny prysznic i idziemy do chłopaków, skąd o 5 rano miał nas wszystkich odebrać bus i zawieźć na start biegu. Ekipa była już na nogach, pili herbatę z termosu, niektórzy dodatkowo jedli chapati i mandazi. Meshack powiedział, że lubi przed treningiem wypić herbatę, bo wtedy jej liście rozjaśniają mu umysł. Mhm, nie wiem, gdzie on w tej mieszance cukru i mleka wyczuwa w ogóle posmak herbaty…

Okazało się, że w Tanzanii czas płynie podobnie jak w Kenii, a nawet wolniej. Kierowca zamówiony przez Nelsona spóźnia się pół godziny. Do tego przyjeżdża minibusem na 8 osób, a nas jest 15! Upchnęli nas ciaśniej niż sardynki w puszce. W końcu ruszamy. Na linię startu przyjeżdżamy kwadrans przed startem. Ledwo wysiedliśmy z busa lunął deszcz, na krótko, ale konkretnie. Na dworze nadal ciemno. Biegacze dopiero się schodzą. Mija 6 godzina, na którą zaplanowany był start i nic się nie dzieje. Pytam kogoś z obsługi o godzinę kiedy ma się odbyć start maratonu. Okazuje się, że jest przesunięcie o godzinę. Nelson zapewniał nas i wczoraj i dziś, że będzie media car dla prasy i że mamy w nim miejsca. Szukamy wszędzie tego pickupa. Pytamy ludzi z obsługi i policję, nikt nic nie wie. Nelson się gdzieś zmył, wkurzeni poddajemy się. O 7 wystartował maraton. Około 100 biegaczy. W tym momencie ktoś mówi, że leading car był i jedzie przed czołówką. Wskakujemy więc na motorek i każemy kierowcy gonić samochód. Po 100 metrach zatrzymuje nas policja i nie pozwala jechać, bo droga zamknięta, bo bieg. Dostajemy szału, nikt tu nie mówi po angielsku, nie idzie się z nikim dogadać. Kapitulujemy po raz drugi. Wtedy pojawia się jakiś gość, mówi po angielsku i chce nam pomóc. Tłumaczy policjantom, że jesteśmy dziennikarzami i że musimy się dostać do auta na czele biegu. Puszczają nas, wsiadamy na dwa motorki i gaz do dechy. Prawie mi głowę urwało. Mijamy biegaczy wśród nich Meshacka, biegnie z dwoma chłopakami na przedzie. Na krzyżówce zsiadamy z motorków, płacimy i czekamy na leading car. Jak się zbliża machamy i krzyczymy, by stanął. Jadą w nim jedynie policjanci, nie zatrzymali się, bo to nie był media car. Potem okazało się, że media car był, ale tylko dla półmaratonu. Poddajemy się ostatecznie, łapiemy stopa i wracamy na lotnisko, gdzie jest meta. Siadamy w pobliskiej restauracji, zamawiamy soki i mandazi.

Obserwujemy start półmaratonu i funbiegu na 5 km. W połówce startuje bardzo wielu biegaczy, dojrzeliśmy 3 białe twarze. A miało ich być niby „a lot”. Rozmawiamy z poznanym wczoraj gościem, który jest sekretarzem generalnym w Athletics Tanzania. Mówi nam o całej liście błędów i niedopatrzeń. Opóźnienie w starcie to tylko mały szczegół. Trasa została zmieniona w ostatniej chwili. Ponoć policja się nie zgodziła na wcześniejszą wersję. Do tego motor, który jechał na przedzie biegu na 5 km pomylił drogę, więc potem odmierzył 2,5 km na swoim liczniku i po prostu zawrócił. Trasa biegu połówki i maratonu pokrywała się. Ani trasa ani kilometry nie były dobrze oznaczone. Biegacze nie wiedzieli, gdzie biec. Pytali się tych, którzy już byli za nawrotką. Nasz znajomy Daniel mówił nam potem, że dwa razy się zatrzymał i pytał o drogę.

Jak biegacze dobiegali do mety nie było wiadomo czy to nadal, ci którzy kończą półmaraton czy już czołówka maratonu. W końcu wypatrzyliśmy Duncana, z naszej ekipy, kończył maraton jako pierwszy, około 2 minuty za nim dobiegł Meshack. Warunki do biegania były bardzo trudne. Nie wszyscy ukończyli. Karetka zwoziła mdlących z trasy i na trawie udzielano im pomocy. Wśród nich był Jackson, z naszej ekipy, biegł na trzeciej pozycji, ale na około 3 km do mety padł. Po porannym deszczu zrobiło się bardzo parno, biegacze kończyli zawody w pełnym słońcu. Bardzo się cieszymy, że Meshack dobiegł w zdrowiu i to na drugim miejscu! Mówił, że biegli grupą około 8 osób, na około 28 kilometrze Duncan zaatakował. Grupa się rozerwała. Meshack trochę odpuścił, a potem zaczął gonić i wyprzedzać kolejnych zawodników. Większość, która ukończyła dzisiejszy bieg ledwo chodzi, Meshack sobie truchta, w ogóle nie czuje nóg! Nie może być tak, że zwycięzca na mecie ledwo chodzi, a drugi na mecie wygląda jakby przebiegł co najwyżej dychę – powiedział yacool. Już planuje z Meshackiem treningi szybkości i pracę nad rozluźnieniem pleców. Nogi ma bardzo mocne, najsilniejsze z tej ekipy.

Czekamy na dekorację. Siedzimy na polanie pod rozstawionymi namiotami. Jakieś grupki Tanzańczyków próbują wzbudzać zadymę. Policja studzi nastroje, skutecznie. Okazało się, że chodzi o brak medali za ukończenie biegu. Na stronie organizatora było napisane, że każdy kto ukończy bieg niezależnie od dystansu i czasu otrzyma pamiątkowy medal i t-shirt. Na mecie ich zabrakło co nie spodobało się lokalsom. Upał okrutny. A my czekamy już chyba z godzinę, aż kolejny oficjel skończy przemawiać. Oczywiście wszyscy gadają w suahili, taki to tutejszy międzynarodowy maraton. A przemawiają strasznie długo. Każdy chyba chce się wykazać. Część ludzi śpi na plastikowych krzesełkach.

Ze względu na stan zdrowia Jacksona postanowiliśmy zostać tu do jutra. Dziś nie byłby w stanie podróżować tyle godzin. Mamy nadzieję, że jak odpocznie i się nawodni, to jutro będzie się lepiej czuć. Póki co dostał kroplówkę z glukozą, zawieszali je na gałęziach drzewa, pod którymi służby medyczne kładły mdlących zawodników.

Wymieniliśmy na lotnisku kasę na jeszcze jeden dzień pobytu. Podobno dziś w Nairobi były zamieszki, dotyczące wyborów prezydenckich. Więc w sumie to dobrze, że zostajemy tu jeszcze jedną noc. Popatrzymy sobie na Kili.

P. S. Oficjalnych czasów jeszcze nie znamy. Mamy tylko screen z zegarka Meshacka.

Artykuł Kilimanjaro Airport Marathon pochodzi z serwisu parawruch.pl.